Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

A pescada é a especie pesqueira máis ameazada do Cantábrico

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 18 de Maio de 2003
img_merluza 4

A pescada, unha das especies máis demandadas no norte do país, é ao mesmo tempo una das máis ameazadas do Cantábrico. Este peixe atópase desde hai xa varios anos en situación de “risco de colapso” dentro da clasificación que elaboran os especialistas en recursos pesqueiros dos organismos internacionais. Expertos do Instituto Pesqueiro Azti, no País Vasco, aseguran que bastaría cunha lixeira diminución da presión para restaurar o equilibrio biolóxico.

Lorenzo Motos, responsable do departamento de Recursos Pesqueiros de Azti, admite que a poboación de pescada non pasa polos seus mellores momentos, pero asegura que os bos rendementos das pesqueiras nos dous últimos anos demostran que as previsións realizadas polos organismos internacionais incorrían en certo catastrofismo. “Os datos de avaliación que o Consello Internacional para a Explotación do Mar (ICES) elaborou en 1998 e 1999 fixeron que se elevase a voz de alarma e adoptásense medidas drásticas na concesión de cotas. O favorable comportamento das capturas en 2001 e 2002 -engade Motos- demostrou que a pescada non está tan mal e que se se consegue que determinadas frotas deixen de pescar os exemplares máis pequenos e mellóranse as medidas de control, poderíase chegar a un equilibrio”.

En contraste coa situación da pescada, o estado de saúde do resto das pesqueiras máis significativas do Cantábrico é satisfactorio. As poboacións de anchoa, verdel e chicharro atópanse dentro dos límites de seguridade biolóxicos. A anchoa do Golfo de Biscaia, considerada a estrela das pesqueiras pelágicas, considérase a efectos de determinación de recursos como especie “subexplotada”, é dicir, que sofre unha presión inferior á que podería chegar a soportar.

Cuantificar a poboación da anchoa, no entanto, é unha tarefa difícil debido á brevidade do seu ciclo vital -xeralmente non pasa do tres anos- e á gran influencia que exercen nela fenómenos ambientais como o clima. O brusco descenso que experimentaron as pesqueiras desta especie o ano pasado e a mala marcha da campaña actual han suscitado unha viva preocupación no sector. “É unha especie que tradicionalmente experimenta grandes fluctuaciones e iso xustificaría que o ano pasado pescásense menos de 10.000 toneladas, fronte á media de 40.000 toneladas dos anos noventa”, explica o especialista de Azti.

Tampouco sobre o verdel e o chicharro, especies que cada campaña adquiren maior importancia, se cerne ameaza algunha a curto prazo. “En xeral pode dicirse que as poboacións de pesqueiras pelágicas están en bo estado”, resume Motos.

No que aos túnidos refírese, o bonito do norte, tamén chamado atún branco, a efectos de cuantificación de recursos, a súa poboación atópase “totalmente explotada”, o que quere dicir, en palabras do técnico de Azti, que “se garda un equilibrio entre capturas e stocks que rompería se se incrementa a presión das pesqueiras”. Máis preocupante é o estado do atún vermello ou cimarrón, cuxa poboación presenta claros síntomas de sufrir unha sobreexplotación.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións