Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

A poboación de gacela dorca en Senegal duplícase grazas a un proxecto do CSIC

Os exemplares desta especie extinguida nos anos 70 son xa 38, aos que hai que sumar agora outro seis enviados como reforzo
Por mediatrader 16 de Maio de 2009

A poboación de gacelas dorcas saharauís (“Gazella dorcas neglecta”) que o Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) trasladou en abril de 2007 a Senegal para reintroducir no país africano esta especie extinguida a principios dos anos 70, logrou duplicarse. Así, hoxe son 38 as gacelas dorcas (13 machos e 25 femias) que habitan na Reserva de Fauna de Guembeul, preto da cidade senegalesa de San Luís, onde chegaron 20 hai dous anos desde o Parque de Rescate de Fauna Sahariana do CSIC en Almería.

“As gacelas adaptáronse moi ben ás novas condicións de vida, de manexo e de alimentación, e reproducíronse por encima das expectativas que albergabamos os propios investigadores”, explicou a experta do CSIC e coordinadora do proxecto, Teresa Abaígar.

Os científicos españois han repetido agora esa viaxe cos obxectivos de reforzar xeneticamente a poboación de Guembeul e comezar coa última fase do proxecto, o traslado de gacelas a unha nova reserva, a de Ferlo Norte. Polo que se refire ao primeiro obxectivo, os investigadores levaron a Guembeul seis novos individuos fundadores para evitar os problemas producidos pola consanguinidade e tratar de manter a maior diversidade xenética posible. Un macho e tres femias proceden do zoo de Barcelona, mentres que outros dous machos teñen a súa orixe no Parque de Rescate de Fauna Sahariana.

Lonxe dos humanos

Así mesmo, trasladaron 23 dorcas, nove machos e 14 femias, desde Guembeul ata Ferlo Norte, de 500 hectáreas, onde a intervención humana será practicamente nula e onde as gacelas poderán vivir de novo en réxime de liberdade ou semilibertad. “Terán que buscarse a comida e convivir con outras especies de ungulados alí reintroducidos, como o órix de cornos de cimitarra e a gacela mohor e outras especies da fauna autóctona, como os facóqueros, os raposos, a gran tartaruga terrestre e as galiñas pintadas de Guinea”, sinalou Abaígar.

Os investigadores detallaron que o traslado das gacelas realizouse de noite para evitar a calor e en camión, onde ían aloxadas en caixas individuais. O equipo tardou un nove horas en cubrir un traxecto de 400 quilómetros. “As gacelas chegaron en moi boas condicións ao seu novo hábitat e foron liberadas inmediatamente. A poboación local, gandeiros nómades da etnia Peul, estaba moi contenta coa operación e participaron moi activamente na solta das gacelas”, relatou a coordinadora do proxecto.