Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A poboación de lagarto xigante do Hierro estabilízase grazas ao labor de biólogos, autoridades e cidadáns

Esta especie endémica, que se cría desaparecida desde fai máis dun século, é todo un exemplo de recuperación

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 22deXullode2004

O lagarto xigante do Hierro (“Gallotia simonyi”) está considerado polo Catálogo Nacional de Especies Ameazadas como o réptil máis ameazado de España. De feito, esta especie endémica críase desaparecida desde fai máis dun século. Con todo, o labor dos biólogos, que levan traballando na súa conservación desde os anos 80, e a implicación das autoridades e da poboación local han feito que o seu número se estabilice. Aínda que aínda queda moito por facer, é xa todo un exemplo de recuperación.

Fai 30 anos, varios pastores da Fuga de Gorreta, ao noroeste da illa, avistaron un exemplar de lagarto xigante, una especie que por entón se cría desaparecida. As causas: a perda do hábitat pola acción do home, a depredación por gatos cimarrones introducidos artificialmente na illa, e a competencia polo alimento entre lagartos e cabras.

Plan de Recuperación

O sorprendente descubrimento desta colonia, cun número estimado dun centenar de exemplares, acompañado da vontade das autoridades locais, permitiu que en 1985 comezase o Plan de Recuperación deste lagarto. Entre os seus obxectivos fixáronse a protección da Reserva Natural do Tibataje e a reprodución en catividade. “O noso primeiro éxito foi a reprodución fóra do seu hábitat”, afirma Miguel Anxo Rodríguez, director do Centro de Reprodución e Investigación do Lagarto do Hierro. Aos poucos meses da captura de cinco exemplares, naceron 21 crías. “Paira este ano espérase que se produzan uns 60 nacementos”, afirma o biólogo.

A entrada en funcionamento do centro en 1995, que recibe o financiamento do Cabildo do Hierro, o Goberno canario e o programa Life da Comisión Europea, supuxo un gran avance nas tarefas de investigación e reprodución da especie. Entre as medidas introducidas destaca a implantación de microchips paira facilitar o control dos lagartos, que podería ser reforzado coa instalación de cámaras nos lugares máis inaccesibles. Desde 1995, cada ano prodúcense entre 50 e 100 nacementos en catividade e hanse reintroducido máis de 350 exemplares.

A primeira solta produciuse en 1999 no Roque Mozo de Salmor, con 36 exemplares, e no Julan, con 224. A máis recente tivo lugar en maio de 2001 no Sabinar da Dehesa, cunha colonia de 94 exemplares. Ese ano tamén marca o inicio da súa reprodución en liberdade, un obxectivo longamente buscado. Calcúlase que a poboación actual en liberdade rolda o milleiro de exemplares.

Afastar aos gatos

Estas experiencias demostraron que tanto as poboacións como os niveis de reprodución poden manterse estables, sempre que o gato, a súa maior ameaza, sexa controlado. “Hai que afastar aos gatos mediante unha política de trampas e de castración que controle a natalidade”, afirma o director do centro. Nestes momentos viven no Lagartario, como popularmente coñéceselle, 200 exemplares, dos que se pensa reintroducir 150 a próxima primavera. O resto dos animais é utilizado paira o seu estudo e a exposición ao público.

As próximas actuacións pasan polo plan redactado en colaboración coa Universidade da Lagoa (Tenerife), que prevé medidas como a procura de dúas novas áreas paira establecer colonias, así como a continuación dos programas de sensibilización. “Una das tarefas máis importantes do Lagartario é a de educar á poboación -declara Miguel Anxo Rodríguez-, ademais de ser una atracción turística”. Desde a súa apertura, o centro recibe máis de 15.000 visitas ao ano.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións