Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A poboación do oso pardo en España redúcese a 90 exemplares

Medio Ambiente e a Fundación Ouso Pardo acaban de asinar un convenio paira impedir que esta especie desapareza

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 26deXuñode2003

O oso pardo en España está en perigo de extinción. Soamente quedan uns 90 exemplares deste plantígrado. Este número tan escaso constitúe en por si un perigo paira a especie, pois fai que a extinción poida producirse simplemente por azar. Contra este perigo non se pode loitar, pero si contra outros máis perentorios cos que o oso pardo enfróntase cada día.

Ademais da fragmentación do seu hábitat, as limitacións demográficas e a perda de diversidade xenética, a ameaza do furtivismo, sobre todo en forma de trampeo ilegal, impiden a recuperación da especie. “Temos que combater a ameaza da extinción -asegura Guillermo Palomero, presidente da Fundación Ouso Pardo- se queremos lograr a recuperación dunha das especies máis escasas, fermosas e emblemáticas do planeta”.

Paira facerse una idea do que os lazos furtivos supoñen paira este animal, baste dicir que entre 1980 e 1994, rexistráronse 36 mortes de oso na poboación occidental -que se estende por Asturias, Castela e León e Galicia, desde os Ancares de Lugo, polo oeste, até o Porto de Pajares, polo leste-, dos que trece (o 36%) morreron atrapados en lazos. Ademais, e por pór outro exemplo, só durante o outono e inverno do ano 2000/2001, as patrullas da Fundación Ouso Pardo do Alto Sil (León) e do Alto Narcea (Asturias) retiraron preto de 200 lazos.

Medidas contra o furtivismo

Ante esta situación, que impide que dea os seus froitos o Plan de Recuperación do Oso Pardo aprobado en 1999 pola Dirección Xeral de Conservación da Natureza, o Ministerio de Medio Ambiente, a través da Fundación Biodiversidade, e a Fundación Ouso Pardo, asinaron a semana pasada un convenio de colaboración paira salvar a especie. “Un paso esencial”, en palabras da ministra de Medio Ambiente, Elvira Rodríguez, e que suporá a posta en marcha de medidas concretas paira loitar contra o furtivismo, de dúas formas.

Una é a creación dun equipo de vixilancia que controlará a caza furtiva, especialmente o trampeo ilegal con lazos de aceiro. Este equipo estará formado por catro vixiantes seleccionados entre a poboación rural das zonas oseras e a súa misión será controlar a caza furtiva e o trampeo, e colaborar no seguimento demográfico do núcleo de osos. A outra forma de combater o furtivismo será a protección de cultivos e pasteiros con electrificadores de cercado -“pastores eléctricos”-, pois así se evita que os propietarios das leiras coloquen lazos ilegais paira evitar os danos que provoca o xabaril, e onde poden quedar atrapados os osos. Estes pastores “eléctricos” instalaranse nas épocas e lugares das zonas oseras onde os danos do xabaril sexan máis habituais.

Neste aspecto, as sociedades de cazadores, responsables dos cotos rexionais de caza e das indemnizacións polos danos que o xabaril causa nos cultivos, participarán na iniciativa actuando de intermediarios cos propietarios dos terreos, aos que se lles cederán os “pastores eléctricos” de forma gratuíta. E é que, segundo Palomero, son necesarias “altas doses de consideración e de diálogo” paira salvar á especie, pois “as nosas montañas teñen una gran actividade humana”.

Poboacións incomunicadas

A situación actual do oso pardo defínese por unha área de distribución diferenciada en dúas poboacións incomunicadas desde o punto de vista xenético. Esta área abarca preto de 5.500 quilómetros cadrados, aínda que localizacións de exemplares erráticos ampliarían a zona até 7.000 quilómetros cadrados.

A poboación occidental mantén un censo superior a 60 osos, e “dentro do malo -di Palomero- hai un trazo positivo e é que nos últimos catro anos houbo moi boa reprodución”. Así, entre 1999 e 2001 contabilizáronse un mínimo de 25 novas camadas. Con todo, preocupa a situación da poboación oriental, que se estende desde Campoo de Suso (Cantabria), ao leste, até o Porto de Vegarada (Asturias), polo oeste. A poboación deste núcleo estimouse, mediante técnicas moleculares, en 23-25 exemplares. O número de camadas foi bajísimo nos últimos anos, aínda que entre 1999 e 2001 localizáronse cinco novas familias.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións