Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A poboación do rinoceronte negro de África recupérase tras o declive dos anos 70

O seu número incrementouse até superar os 3.600 individuos, cun aumento de máis de 500 nos últimos dous anos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 19deXullode2004

O rinoceronte negro de África, especie en perigo crítico, podería estar a se recuperar, segundo as novas estimacións sobre a súa poboación anunciadas polo Grupo do Rinoceronte Africano da Unión Internacional de Conservación da Natureza (IUCN) e o Fondo Mundial paira a Natureza (WWF). A poboación do rinoceronte negro sufriu un drástico declive desde os 65.000 que eran en 1970 até só 2.400 nos anos 90. Con todo, os novos datos reflicten que o seu número se incrementou até superar os 3.600 individuos, cun aumento de máis de 500 nos últimos dous anos. Pola súa banda, a poboación do rinoceronte branco permanece estable aínda que en números máis altos. Hoxe suman 11.000, cando hai cen anos só eran 50.

Pero mentres se fortalece o continuo incremento dos rinocerontes negros, dous subespecies presentan serios riscos de extinción. Una delas é o rinoceronte branco do norte, que quedou reducido a unha única e minguada poboación: só sobreviven uns 20 animais na República Democrática do Congo, e a súa vulnerabilidade crece á vez que emerxe con forza a caza organizada. En Camerún, o rinoceronte negro do oeste atópase en peor estado pois só quedan uns poucos animais dispersos.

Paira Taye Teferi, de WWF, “a demanda ilegal de cornos, o alto nivel de desemprego, a pobreza, a demanda de terreo, as guerras e a inestabilidade interna supoñen una ameaza paira as poboacións de rinocerontes”.

Nunha recente reunión no Parque Nacional Tsavo West, en Kenia, o Grupo do Rinoceronte Africano de IUCN identificou o problema da seguridade e a caza, así como un correcto manexo biolóxico paira aumentar o cociente de crecemento da poboación. E é que a pesar de que as poboacións de rinocerontes en África están a recuperarse, tamén hai signos crecentes de que o aumento da caza está a afectar ás dalgúns países.

A causa máis importante do declive de rinocerontes no último cuarto do século XX foi a demanda dos seus cornos por parte dos mercados de Oriente Medio e Asia Oriental. Na Europa do medievo, o corno tallábase paira facer cálices ante a crenza de que tiña a facultade de detectar velenos. Hoxe, no Afastado Oriente e en moitas comunidades de Asia Oriental, o corno é usado como antipiretal no medicamento tradicional chinesa, mentres que en Oriente Medio tállase e púese paira facer empuñaduras de dagas e sabres.

Nalgunhas partes de África, especialmente nos países setentrionais, os rinocerontes probablemente estean en declive durante centos de anos. Con todo, non sería até a chegada dos rifles e o avance dos colonos europeos cara ao interior do continente, ao final do século XIX, cando empezaría o precipitado declive das poboacións de rinoceronte branco e negro no leste e o sur de África.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións