Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A sobrepesca coloca ás quenllas ao bordo da extinción en augas do Atlántico Norte

As poboacións dalgúns escualos descenderon a menos dunha cuarta parte do seu número fai 15 anos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 28deXaneirode2003

A pesar do medo que profesan, as quenllas son importantes na conservación da vida mariña pois están no alto da cadea alimenticia; é dicir, da sorte que eles corran dependerá o futuro doutras criaturas. Con todo, a sobrepesca levou ao colapso dalgunhas das súas poboacións e especies, ou o que é o mesmo, colocoulles ao bordo mesmo da extinción. Así, a poboación dalgunhas especies descendeu moito no oeste do Atlántico Norte nos últimos quince anos, nalgúns casos o seu número caeu mesmo a menos dunha cuarta parte da súa poboación nesa data.

Así se desprende dun estudo de investigadores da Universidade de Dalhouise, en Nova Escocia (Canadá), publicado na revista “Science”. O equipo de investigadores analizou os datos de capturas nesa zona do Atlántico paira seis especies oceánicas desde 1986 até 2000 e desde 1992 paira outras tres especies costeiras de quenllas.

Así, desde 1986 o número de exemplares de quenlla martelo descendeu nun 89%, o da quenlla branca nun 79%, a quenlla tigre nun 65%, a quenlla azul nun 60% e a quenlla raposo nun 80%, mentres que desde 1992 as especies costeiras han caído ao redor dun 61%. Estes resultados demostran, segundo os autores, que “a sobrepesca está a ameazar a supervivencia das quenllas costeiras e oceánicos en augas do Atlántico Norte”, pero ademais estiman que todas as especies de quenllas que existen nos océanos, coa excepción das quenllas mako, caeron á metade entre o últimos oito e quince anos. Pero ademais as quenllas enfróntanse á súa propia incapacidade de reproducirse con rapidez.

Ao contrario que peixes como o bacallau ou o eglefino, cunha taxa de reprodución que supera o 30-40% ao ano, moitas especies de quenlla non alcanzan a madurez sexual até os quince anos ou máis e moitos teñen un período de xestación moi longo. Así, a maioría das quenllas teñen una taxa anual de substitución de só un 3 ó 4%, moi baixa paira poder enfrontar as perdas que as súas poboacións están a soportar. Rachel Cavanagh, da Unión Internacional de Conservación, asegura que se esta é a situación no Atlántico Norte, a zona mellor estudada de quenllas xunto a Australia, “noutras áreas a situación será igual ou mesmo peor”.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións