Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A Universidade de Cádiz mide os fluxos de dióxido de carbono nas costas de Cádiz

Na costa gaditana, o océano é fonte de CO2 no verán e sumidoiro do mesmo o resto do ano

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 27deDecembrode2010

Unha investigadora da Universidade de Cádiz (UCA), Mariana Ribas, estudou os fluxos de dióxido de carbono nas costas de Cádiz. Unha das conclusións do seu traballo sinala que o océano, na costa gaditana, é fonte de CO2 no verán e sumidoiro do mesmo o resto do ano, unha información que, sumada a outras medicións costeiras, “será de utilidade na medición dos efectos do quecemento global”. Esta investigación forma parte dun proxecto nacional do Ministerio de Ciencia e Innovación sobre emisións de gases, segundo destacou Andalucía Investiga.

O obxectivo do estudo da UCA “é coñecer os cambios estacionales de dióxido de carbono que se producen nas zonas costeiras para poder coñecer a variación de CO2 con respecto ao aire, xa que a concentración de CO2 no aire é bastante estable. Coñécese moito das zonas oceánicas onde as condicións varían moi pouco. Pero non tanto de como funciona nas costas, áreas de estudo moi variables e con moitas influencias”, explica Ribas no seu traballo.

Durante o catro campañas que realizou, a especialista no ciclo do carbono obtivo a conclusión de que “no verán a solubilidad diminúe, a auga está moi quente e por iso a zona costeira estudada convértese en fonte de CO2. Mentres que no inverno, a temperatura da auga diminúe, a solubilidad aumenta e o mar actúa como sumidoiro de CO2”.

Para realizar a súa investigación, a doutora Ribas separou a zona de estudo en catro partes. Dous máis preto da costa -o estuario do Guadalquivir e a baía de Cádiz- denominados ecosistemas internos, que se caracterizan por ter máis influencia humana; e outras dúas zonas máis afastadas á costa, unha máis profunda e outra máis somera, denominadas de plataforma continental. Tras as análises concluíu que os ecosistemas internos actúan como fonte de CO2 e os externos, como sumidoiro. O paso seguinte do estudo sería analizar o comportamento do dióxido de carbono non só na superficie da zona, se non en toda a columna de auga, en vertical.

Os resultados deste estudo incluiranse na base de datos internacional “Carbon Dioxide information analysis center” (Global Coastal Program Data), coa que se pretende aumentar a información sobre o comportamento de CO2 e os sistemas de control do mesmo.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións