Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

As 15 mellores cogomelos de España

Varios expertos en micoloxía seleccionan os cogomelos máis característicos e apreciadas do noso país

Img trufa negra Imaxe: Maite Pelayo

España ten unha gran variedade e tradición micolóxica. Algunhas das súas especies de cogomelos son excepcionais polas súas características. O primeiro paso para aprecialas, e por suposto recollelas de forma ecolóxica, é coñecelas. Este artigo ofrece unha selección das 15 mellores cogomelos do noso país realizada por varios expertos en micoloxía.

1. Boletus edulis / aereus (Fungo branco / negro)

Img trufa
Imaxe: Maite Pelayo

Os boletus son a elección de todos os expertos consultadosSon a elección de todos os expertos consultados. Ricardo Fernández Fernández, vicesecretario da Sociedade Asturiana de Micoloxía, asegura que son “excelentes comestibles” e explica que teñen grandes dimensións, con chapeus que poden alcanzar os 25 cm de diámetro, polo xeral de cor marrón, aínda que lixeiramente negro o aereus. A súa carne é compacta, branca, inmutable, de cheiro agradable e sabor como a abelá, aínda que a textura do edulis é máis suave e a do aereus máis compacta.

Ramón González Cerrato, presidente da Sociedade Micolóxica Estremeña, explica que o aereus é moi carnosa, non presenta láminas senón tubos e poros e o seu pé é moi groso.

Enric Gràcia, profesor de micoloxía aplicada na Universidade de Barcelona (UB) e membro da Asociación Española de Micoloxía (Aemicol), engade sobre o edulis que ten unha “elevada plasticidad culinaria”, xa que pode empregarse en ensaladas, entrantes, sopas, carnes ou peixes e sobremesas, presentarse fresco, seco, conxelado, en po ou refrigerado, e consumirse cru, ou aromatizado con aceite.

2. Amanita cesárea (Amanita dos césares ou xema de ovo)

Ramón González descríbea como un cogomelo moi vistoso e atractiva. Sae en forma de ovo e despois o chapeu en forma de antuca de cor laranxa metálico. As súas láminas teñen, igual que o pé, cor amarela xema de ovo. É unha dos cogomelos que se comercializa. Ricardo Fernández asegura que é un “excelente comestible”, de carne grosa, un cheiro pouco apreciable, un sabor doce e fina textura.

3. Cantharellus cibarius (Rebozuelo)

O experto da Sociedade Asturiana de Micoloxía afirma que é outro cogomelo da categoría “excelente comestible”, e explica que a súa carne é elástica pero firme e de cor lixeiramente amarelada. O seu chapeu alcanza ata un diámetro de 10 cm. O seu sabor é doce e o seu cheiro afrutado lembra ao albaricoque. Enric Gràcia recomenda o rebozuelo para ensaladas de cítricos, peixe e pratos de carne, en sobremesa en forma de xeados ou caramelizado, e tamén en infusións en augardente e vodka, pero non para carpaccios.

4. Lactarius deliciosus (Níscalos)

O presidente da Sociedade Micolóxica Estremeña lembra que este cogomelo, que nace en piñeirais, comercialízase e é das máis populares. Presenta unha cor laranxa moi rechamante, un látex que ao oxidarse tórnase verde e un pé oco. Ricardo Fernández engade que é outra dos “excelentes comestibles”, con cheiro agradable, carne grosa e compacta e sabor algo acre.

5. Tuber melanosporum (Trufa negra)

Fernández descríbea como un cogomelo “excelente comestible” dun diámetro duns 8 cm, de cor negra na súa madurez e con verrugas piramidales. A súa carne é dunha cor negra-violáceo, cun cheiro e sabor moi fortes e agradables, pero moi difíciles de describir. O experto da UB afirma que é adecuada para pratos de foie, de peixe, ovo e patacas, xa sexa en forma de láminas, raspadura ou infusionada en aceite.

6. Agrocybe aegerita (Cogomelo de chopo)

Ramón González sinala deste cogomelo, que nalgúns lugares moi concretos véndese, que é branca-crema, con chapeus esféricos de mozos e que se abren de adultos, e cuxo pé é longo e fibroso (non comestible).

7. Amanita Ponderosa (Gurumelo)

Esta especie, que se comercializa bastante, é moi valorada en Huelva e sur de Badaxoz, segundo o presidente da Sociedade Micolóxica Estremeña. Cóllese en fase ovo, semienterrada ou ben cando abre, con chapeu, pé e láminas brancas cun certo toque avermellado.

8. Calocybe gambosa (Perretxiko)

Gràcia destaca que este cogomelo primaveral achega aos pratos un “espectacular aroma farináceo”, e recoméndao levemente salteado, como acompañante, en cremas e en pratos de ensalada ou peixe.

9. Craterellus cornucopioides (Trompeta dos mortos)

Este cogomelo, de categoría “bo comestible”, ten a carne elástica, con forma de trompeta, de cor marrón escuro a negro e desenvolve chapeus de ata 10 cm de diámetro, segundo o vicesecretario da Sociedade Asturiana de Micoloxía. Ten un cheiro agradable e un sabor doce, e é unha gran aromatizante, en especial para salsas, engade este experto.

10. Hygrophorus latitabundus (Llenega)

O profesor de micoloxía aplicada na UB explica que este cogomelo ten a superficie do chapeu e pé recuberta de mucosidad, e é excelente para pratos de peixe (en pil-pil), para carne e á brasa.

11. Hygrophorus marzuolus (Marzuelo)

Este fungo primaveral aparece desde marzo e é “excelente comestible” pola súa textura e a consistencia da súa carne, segundo Enric Gràcia, que o recomenda consumir asado e en pratos de peixe.

12. Lepista nuda (Pé azul)

Este cogomelo, moi abundante na Dehesa Estremeña, véndese en pequena cantidade, sinala González. Presenta unha cor azul violeta no seu chapeu, pé e láminas, ten un aspecto moi viscoso e é moi aromática.

13. Macrolepiota procera (Parasol, apagador maior ou galamperna)

O experto da Sociedade Micolóxica Estremeña explica que este cogomelo ten un pé esvelto, fibroso, con anel e debuxo atigrado, e un chapeu de gran tamaño con escamas marróns.

14. Morchella esculenta (Colmenilla, Cagarria ou Morilla)

Este cogomelo é “excelente comestible”, destaca o vicesecretario da Sociedade Asturiana de Micoloxía: bastante fácil de recoñecer pola súa forma cónica, ten o chapeu cheo de costelas irregulares e cheas de alveolos, similar a un panal de abellas. A súa carne é delgada de sabor suave e cheiro débil, e é unha gran aromatizante.

15. Tricholoma gr terreum (Negrilla)

Propia de piñeirais, esta delicada e fráxil cogomelo achega un suave aroma a sopas e pratos de carne e peixe, segundo o experto da UB. Acepta moi ben a conxelación unha vez salteada.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións