Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

As aves mariñas contribúen á contaminación do Ártico, segundo científicos canadenses

Na illa Devon, as charcas onde habitan os fulmares boreales teñen niveis elevados de sustancias contaminantes

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 19deXullode2005

As aves mariñas do Ártico poden estar a transportar contaminantes industriais e agrícolas do océano á terra, segundo conclúe unha investigación realizada por científicos da Universidade de Ottawa (Canadá). Estes expertos estudaron un grupo de charcas baixo os cantiis de Cabo Beira, na illa Devon. Estes cantiis, de 245 metros de altura, albergan unha gran colonia (unhas 10.000 parellas reprodutoras) de fulmar boreal, un petrel de tamaño medio que pode verse en todo o Atlántico norte.

Os investigadores canadenses aseguran que a presenza de compostos orgánicos persistentes nos sedimentos das charcas nesta zona do Ártico canadense, está estreitamente relacionada coa influencia das poboacións destas aves mariñas. Así, atoparon que os sedimentos das charcas que estas aves visitan tiñan niveis de DDT, mercurio e hexaclorobenceno (usado en pesticidas, entre outras cousas) máis altos que noutras zonas próximas.

O máis grave é que os fulmares de Cabo Beira provense de moitas das súas presas entre a illa Ellesmere e Groenlandia, a unha distancia de entre 250 e 400 quilómetros de onde está establecida esa colonia. Previamente, pensábase que a maior fonte de contaminantes no Ártico era o transporte atmosférico a longa distancia. Con todo, estes novos resultados suxiren que os efectos do transporte biolóxico empequeñecen os do transporte atmosférico nalgunhas áreas costeiras, convertendo ás aves mariñas en auténticas “bombas biolóxicas”, segundo os autores do estudo.

O efecto destas aves sobre as charcas estableceuse cuantificando o crecemento das algas (que se volven máis densas e filamentosas), variables de calidade da auga e a estabilidade do nitróxeno nos sedimentos. Moitos destes contaminantes libéranse moi preto destes climas árticos e, por tanto, concéntranse nos predadores mariños que están no alto da cadea alimenticia, como peces e focas. Como resultado, tamén os aborígenes de zonas árticas presentan algunhas das máis altas exposicións a químicos, como o mercurio, do mundo.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións