Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

As granxas de engorde de atún vermello pon ao bordo da extinción a esta especie

Os ecoloxistas denuncian que non contan co estudo de impacto ambiental previo á súa posta en marcha

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 20deXullode2004

O atún vermello (Thunnus thynnus) é una das especies de peixe favoritas dos xaponeses, ávidos devoradores de peces. No Mercado Central de Peixe de Tsukiji, en Tokio, páganse entre 60 e 70 euros por quilo.

Desde hai séculos, o atún vermello foi una peza cobizada. Con todo, a irrupción dos xaponeses no mercado trastornou o sector. Tradicionalmente capturábase tras a súa entrada no Mediterráneo con almadrabas, un labirinto de redes ancoradas ao fondo que conducen ao peixe até un copo que é izado desde catro barcos. No Cantábrico, a flota de Hondarribia (Guipúzcoa) especializouse nos últimos anos en pescalo con cana e cebo vivo. En Francia e España úsanse tamén pesqueiros de cerco e palangres.

Con todo, hai uns anos alguén pensou que no canto de comercializar os atunes en plena tempada, sería mellor mantelos con vida ata que diminuísen as capturas en fresco e vendelos meses despois. En especial en nadal, cando escasea e máis alta é a súa cotización. Desta forma naceron as granxas de engorde e engrase de atún.

Tratábase de aproveitar a migración anual. Tras ser capturados a miles por cerqueiros, os atunes son introducidos en mallas pechadas e trasladados por remolcadores até as gaiolas de engorde. Son cercados de entre 30 e 60 metros de diámetro, que calan uns 20 metros. Teñen forma circular ou hexagonal. O sistema pechado de redes sostense con flotadores. As granxas posúen entre 3 e 10 gaiolas, afastadas unhas poucas millas da costa. Cada una é capaz de conter centos de exemplares que son alimentados regularmente con peixes como anchoa, alacha, caballa e arenque.

Gran negocio

Os primeiros en engordar atunes foron industriais murcianos, cara a 1997. Posuían flotas de palangreiros que dedicaban a pescar emperador (peixe espada) e atún vermello paira os xaponeses, e pronto olfatearon o negocio. Como de costume, o diñeiro disparou a cobiza. “Chegouse a unha produción desmesurada”, denuncia Raúl García, responsable de pesqueiras de WWF/Adena. O pasado ano, preto de 25.000 toneladas de atún salvaxe foron introducidas en gaiolas no Mediterráneo. Os exemplares de gaiola non pasan pola lonxa e son exportados directamente a Xapón, co que non existe un control directo sobre as capturas.

En 2003 había xa nove granxas no Mediterráneo español que ocupaban 3,5 quilómetros cadrados de superficie mariña. Revístaa “Mar” constata a existencia de cinco granxas operativas (con 37 gaiolas e una produción solicitada de até 7.182 toneladas), así como outras cinco novas empresas (con 32 gaiolas e una produción prevista de 5.004 toneladas). En Andalucía hai, ademais, dúas granxas operativas (con seis gaiolas e una produción prevista de 545 toneladas ampliables) e dúas peticións de apertura. En Cataluña está prevista tamén a instalación doutras dúas granxas. Os ecoloxistas quéixanse de que ningunha conta co estudo de impacto ambiental previo á súa posta en marcha.

A pesqueira chegou a ser tan efectiva, que a Unión Europea (UE) tivo que ditar una norma paira prohibir aos barcos que empreguen helicópteros ou avionetas paira detectar os bancos no mes de xuño. De feito, o número de exemplares de atún vermello no Mediterráneo descendeu un 80% nos últimos 30 anos.

Riscos paira o mar

Ademais do dano sobre a especie, a práctica do engorde intensivo ten, segundo os ecoloxistas, consecuencias ambientais: a destrución das pradarías de algas de posidonia oceánica sobre as que se sitúan as gaiolas, ou o impacto sobre as especies que se empregan paira o seu engorde. Tanta carnaza na auga cambiou tamén a estrutura ecolóxica das zonas de engorde. Hai máis predadores como angelotes ou quenllas. Outros impactos a ter en conta son a contaminación das augas polas excreciones e o impacto ambiental sobre “áreas fráxiles” como Cabo Tiñoso, O Gorguel ou Puntas de Calnegre, en Murcia.

Desde WWF/Adena alertan, ademais, de que se está engordando o atún con arenque contaminado, non apto paira o consumo humano, capturado no Báltico e no Mar do Norte. “Xapón está preocupado polas taxas de metilmercurio presentes no atún”, di Raúl García.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións