Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

As nubes de po africano incrementan por encima do tolerable as partículas en suspensión

Estas partículas son, xunto co dióxido de nitróxeno e o ozono, os contaminantes máis problemáticos en cidades como Madrid
Por mediatrader 3 de Abril de 2008

Entre 1999 e 2005, o 23% das superacións do valor límite diario de concentraciónlegal de partículas en suspensión en Madrid produciuse baixo os efectos de episodios de transporte de partículas a longa distancia, como o po desértico africano e contaminantes de países do centro e leste de Europa, revela un estudo do Centro de Investigacións Enerxéticas, Ambientais e Tecnolóxicas (CIEMAT).

Img
Imaxe: Imaxe facilitada por SeaWifs Project, NASA GSF e ORBIMAGE á Plataforma SINC

Segundo informa a Plataforma SINC, as partículas en suspensión son, xunto co dióxido de nitróxeno e o ozono, os contaminantes máis problemáticos en cidades como Madrid. De feito, son as causantes de 16.000 mortes prematuras cada ano en España, segundo datos da Comisión Europea.

O traballo do CIEMAT, liderado polo investigador Pedro Salvador, céntrase en dous tipos de partículas daniñas: as PM10, de tamaño inferior a 10 micras; e as PM2.5, menores de 2,5 micras e asociadas maioritariamente ás emisións do tráfico.

As medicións, realizadas en distintos escenarios rurais e urbanos da Comunidade de Madrid, demostran que as nubes de po africano inflúen na superación do valor límite diario legal de PM10, establecido en 50 microgramos por metro cúbico e que non debe superarse máis de 35 días ao ano, aínda que “este non é o factor máis importante”, sinalou Salvador á Plataforma SINC.

Este experto afirma que fontes como o tráfico e os procesos de combustión asociados ás instalacións de auga quente e de calefacción contribúen moito máis ao aumento dos niveis de contaminación que o po africano, pero este tamén debe terse en conta, sobre todo en episodios puntuais. “Estas partículas teñen unha orixe mineral; a súa chegada á Península é máis frecuente nos meses de primavera e verán, cunha duración media de dúas a sete días”, explica Salvador.

Nas áreas rurais prodúcense menores superacións do valor límite diario, “un feito normal”, segundo o investigador, “ao non ter preto o efecto humano”, aínda que unha maior proporción das mesmas é atribuíble ao po desértico africano.

Máis pequenas, máis daniñas

O CIEMAT tamén analizou a influencia das partículas de tamaño inferior a 2,5 micras, as denominadas PM2.5, que inclúen aos metais pesados e outros compostos orgánicos e son as que producen os efectos máis nocivos. “Grazas ao seu pequeno tamaño, as PM2.5 teñen maior capacidade para penetrar no sistema respiratorio humano que as máis grosas”, indica Salvador.

As partículas en suspensión son, xunto co dióxido de nitróxeno e o ozono, os contaminantes máis problemáticos nas cidades grandes

Neste caso, os científicos descubriron que os niveis de PM2.5 da cidade de Madrid non só proceden do tráfico e doutras fontes locais, senón que existe unha cantidade, aínda por determinar, que, baixo determinados patróns meteorolóxicos, desprazouse a gran distancia procedente do centro e leste de Europa.

Para os investigadores, estes resultados deben terse en conta á hora de deseñar estratexias efectivas de redución dos niveis de concentración de partículas na rexión de Madrid, en especial sobre as PM2.5. Salvador lembra que “son contaminantes producidos nunha elevada proporción por actividades realizadas polo ser humano, polo que as autoridades poden exercer algún tipo de control sobre as mesmas, e evitar ou minimizar desta maneira os seus efectos adversos no medio ambiente e a saúde”.