Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Avalían por primeira vez a taxa de respiración no océano e a súa contribución ao intercambio de CO2

Este proceso inflúe na regulación do cambio climático entre o mar e a atmosfera

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 29deNovembrode2002

Científicos españois e canadenses, dirixidos polo profesor Carlos M. Duarte, do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), avaliaron por primeira vez a taxa de respiración no océano global e a súa contribución ao intercambio de dióxido de carbono (CO2). Este proceso -como detallan no último número da revista “Nature”- inflúe na regulación do cambio climático entre o mar e a atmosfera.

Os profesores Duarte e Paul do Giorgio, da Universidade de Quebec, recoñecen que aínda que o océano é o ecosistema máis extenso da Terra, o noso coñecemento sobre a súa función é aínda insuficiente, até o punto de que fai menos de cen anos considerábase que o océano profundo estaba desprovisto. “Por iso, non é estraño que mentres se pensa nos bosques como os pulmóns do noso planeta, o papel do océano no metabolismo queda pobremente entendido”, engaden.

A relevancia deste estudo radica en identificar a respiración oceánica e a descomposición de materia orgánica asociada como uno dos compoñentes máis importantes do fluxo de carbono global e como una fonte importante de dióxido de carbono na natureza. A metade desta respiración ten lugar no chamado océano profundo -a menos de douscentos metros de profundidade- onde o dióxido de carbono que se produce non se intercambia a curto prazo coa atmosfera. A esta profundidade este proceso mantén un activo ecosistema dominado por bacterias. Desde a década do trinta, a investigación sobre o metabolismo do océano centrouse en cuantificar as taxas de sínteses de materia orgánica polo plancto mariño, mentres que se ignorou o proceso oposto: a descomposición de materia orgánica pola respiración.

Sobre a base destas investigacións, a visión predominante do metabolismo do océano era a dun compoñente da biosfera que captaba dióxido de carbono da atmosfera mediante o proceso de fotosíntesis.

Hai agora cinco anos, as investigacións levadas a cabo polo profesor Carlos M. Duarte xunto con Susana Agustí, no Instituto Mediterráneo de Estudos Avanzados do CSIC, suscitaron o interese da comunidade científica internacional, ao postular que a respiración excedía á produción de materia orgánica nos desertos oceánicos, que ocupan o 70% da superficie marítima.

A achega científica que agora se publica en Nature “” mostra que a respiración no océano global é un proceso de enorme magnitude que probablemente exceda a taxa de produción de materia orgánica. Este complicado proceso, segundo os científicos, distribúese ao longo de máis de tres mil metros de profundidade media no océano.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións