Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Bancos de conservación en España

España quere impulsar os bancos de conservación, que darán créditos por recuperar espazos naturais

img_balsa toxica hd_

O Goberno quere impulsar os bancos de conservación en España, tras a súa inclusión na nova Lei de Avaliación Ambiental. Este sistema, utilizado en Estados Unidos desde hai décadas, permite pór en valor a natureza para ofrecer créditos que permitan a compensación de impactos en zonas naturais afectadas por danos ambientais. Este artigo explica que España terá bancos de conservación, como deberían facerse estes bancos e cales son as súas vantaxes e desafíos.

España terá bancos de conservación

Img balsa
Imaxe: Ian Brown

Os bancos de biodiversidade, hábitat, ou conservación da natureza recibiron un impulso en España tras incluírse na nova Lei de Avaliación Ambiental. Este sistema é unha ferramenta alternativa ás existentes para compensar impactos inevitables sobre o medio natural, segundo David Álvarez, director executivo de Ecoacsa, unha empresa especializada en ferramentas de mercado para a conservación da natureza. Segundo este experto, “o paso seguinte será desenvolvelos de forma regulamentaria. Previsiblemente, este proceso non se alongará máis de dous anos, e a partir de aí, poderanse desenvolver os primeiros proxectos”.

Dentro de dous anos poderían estar en marcha os primeiros bancos de conservación en EspañaA idea consiste en crear, por unha banda, os “bancos”, terreos que se conservan, melloran ou restauran. Estes traballos permiten que se lles asigne un número de créditos de conservación, que se inscribirán nun rexistro do Ministerio de Agricultura, Alimentación, e Medio Ambiente (MAGRAMA). Os créditos de conservación xerados terán un valor ecolóxico definido, e será o mercado o encargado de outorgarlle un valor económico. Doutra banda atópanse os “clientes” do banco, os promotores de iniciativas no medio natural, como unha construtora, que poderán adquirir devanditos créditos para compensar o seu impacto ambiental.

A idea dos bancos de conservación leva décadas en funcionamento: naceu en Estados Unidos (EE.UU.) en 1972 para garantir o mantemento dos seus humidais, declarados espazos de interese nacional. Na actualidade, segundo datos do diario O País, hai uns 540 bancos de conservación repartidos por todo o mundo, na súa maioría para reducir danos sobre humidais, arroios, bosques e ribeiras. EE.UU. é con diferenza o país con maior número de bancos de conservación, con máis de 400, aínda que Australia tamén posúe unha gran parte. En Europa, Alemaña leva a dianteira, onde incorporaron este sistema en 2002. Outros países, como Francia e Reino Unido, puxeron en marcha diversas experiencias piloto.

Como deberían facerse estes bancos

Xema Rodríguez, responsable do Programa de Biodiversidade de WWF España, engade que estes bancos non deben substituír aos procedementos de avaliación de impacto ambiental e deben xerar “adicionalidad”: conseguir obxectivos máis aló dos logros de conservación que ocorrerían sen o devandito banco. Segundo esta experta, o seu deseño e aplicación deben realizarse fóra dos espazos protexidos, onde xa hai unha obrigación legal de conservación. Ademais, requiren dun control constante e dunha institución forte que o supervise, algo que o noso país de momento non ten. Por iso, Rodríguez sinala que a posición actual de WWF é que “ante os riscos, España non está preparada para un sistema deste tipo.”

David Álvarez tamén cre que deben funcionar baixo a tutela do Goberno, para que regule a súa posta en funcionamento, certifique os créditos ambientais tras a súa creación e supervise as compensacións efectuadas cos créditos para garantir que cumpren os requisitos establecidos. Por exemplo, sinala o responsable de Ecoacsa, deberíase evitar que cun mesmo crédito compénsense dous impactos diferentes.

Así mesmo, segundo Álvarez, é imprescindible que nestes bancos involúcrense os diferentes axentes sociais (administración, organizacións de conservación, empresas e sociedade en xeral) e que se teña o mellor coñecemento científico posible de cada hábitat ou especie sobre o que se queira pór en marcha uno.

Bancos de conservación en España: vantaxes e desafíos

O responsable de Ecoacsa sinala diversas vantaxes que os bancos de conservación terán en España cando se poñan en marcha:


  • Garanten bos resultados ambientais. Esta ferramenta debe garantir que sempre se gaña en biodiversidade. Ademais, os créditos ambientais só pódense usar unha vez que se evitou o impacto, reparouse e mitigado, no lugar no que se danou ao medio ambiente. Garántese que non son unha “licenza para contaminar”. Pola contra, non tería sentido a súa utilización.

  • Xeran postos de traballo e un novo mercado. Aínda que aínda non hai estimacións, beneficiaranse destes bancos consultoras, empresas de restauración de ecosistemas, organizacións sen ánimo de lucro que garantan o sistema, e un longo etcétera.


En canto aos seus desafíos, a especialista de WWF España lembra que hai opinións científicas que os desaconsellan ou ben que alertan dos aspectos críticos para a súa correcta aplicación, e que non hai un consenso respecto diso. Rodríguez explica que introducen os riscos inherentes á mercantilización, como a deslocalización (ambiental e territorial), as burbullas financeiras, a especulación e a falta de adaptación temporal aos ciclos biolóxicos necesarios. Este risco é especialmente grave en España, segundo esta experta, “onde se descoidou de forma evidente a vixilancia e seguimento dos procedementos de avaliación de impacto ambiental”.

David Álvarez engade a estes desafíos a aceptación social que este sistema deberá gañarse, os posibles conflitos competenciais entre administracións ou a correcta definición da metodoloxía de determinación dos créditos.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións