Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Cada persoa porta no seu organismo polo menos 300 contaminantes químicos persistentes

Greenpeace recolle mostras de po en 25 fogares españois paira detectar sustancias nocivas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 15deMaiode2003

Miles de contaminantes químicos persistentes (COP´s) están presentes na nosa vida diaria, respirámolos e tocamos pero non os vemos. Acumúlanse no corpo e pasan longos anos de incubación sen que se coñezan os seus efectos finais. A maioría amontoámolos a través dos alimentos, que inician unha incerta viaxe na cadea alimentaria con resultados aínda non avaliados. Os expertos estiman que cada ser humano porta no seu organismo polo menos 300 COP´s. Calculan que a industria química ha creado uns 100.000, pero só se coñece un milleiro.

Na localidade tarraconense de Flix atópase una das maiores plantas de fabricación de derivados do cloro (DDT). España esperou até 1994 paira desterrar o DDT, a pesar de que xa se coñecía a súa toxicidade desde 1962. “Todos os COP´s son tóxicos por definición, pero os seus efectos paira a saúde e os impactos ambientais a longo prazo descoñécense en gran parte”, afirma o director da organización ecoloxista World Watch España, José Santamarta.

O DDT é un dos poucos contaminantes persistentes químicos dos que se coñecen eses efectos. A maioría nunca aparecen nos prospectos nin nos libros de instrucións, e hai ducias de familias de complexos nomes. De cando en vez, saltan as alarmas paira os consumidores. En 2000, o tributilestaño (TBT) descuberto nos cueiros infantís e en roupa deportiva das marcas máis prestixiosas provocou un escándalo que empezou en Alemaña e salpicou a toda a Unión Europea (UE). “Esta contaminación está en todos os ámbitos, aínda que os niveis de inxesta de dioxinas aumentan a través do po ambiental”, explica o responsable do Laboratorio de Dioxinas do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) en Barcelona, José Llerena.

Greenpeace nos fogares

Dentro dos seus limitados coñecementos, os expertos creen que os COP´s máis perigosos son os chamados disruptores endocrinos, unhas sustancias químicas capaces de perturbar o sistema metabólico dos seres vivos. “As súas cantidades adoitan ser mínimas, pero a exposición é constante”, lembra Sara do Río, responsable da Campaña de Tóxicos de Greenpeace. Un equipo desta organización seleccionou 25 fogares de catro cidades españolas paira detectar sustancias químicas prexudiciais paira a saúde humana e o medio ambiente. Equipados con aspiradoras, os membros deste equipo finalizaron esta semana a recollida de partículas en suspensión e po ambiental que remitirán a un laboratorio. Os seus resultados serán expostos en público paira concienciar aos cidadáns sobre a necesidade de esixir aos gobernos que investiguen e regulen o uso de COP´s.

“Cada vez que investigamos sobre un sector acúsasenos de crear alarma social”, denuncia o catedrático de Radioloxía e pioneiro nos estudos sobre disruptores endocrinos, Nicolás Olea. O seu equipo da Universidade de Granada buscou resposta a novas enfermidades que xorden sen explicación aparente, como a crecente frecuencia de anormalidades xenitais nos nenos en zonas de Granada e Almería, onde se usan praguicidas como o endosulfán. Rexistraron máis de 500 casos de cliptorquicias (testículos non descendidos nos infantes).

Olea forma parte da rede europea Credo (Consorcio paira o estudo dos disruptores hormonais), formada por 63 grupos de traballo que recibiron 20,3 millóns de euros paira investigar. “Pídennos que demostremos os efectos antes de que se fagan leis. Pero non se pode esperar máis anos porque paira moitas sustancias farán falta 25 anos ou máis paira chegar a conclusións”, asegura este especialista.

Garantías paira os usuarios

Olea reclama un marco legal que pense máis nas garantías paira os usuarios fronte a una “industria química que só quere manter a súa competitividade”.”Hai que empezar a xerar datos paira buscar respostas. O Parlamento Europeo aprobou en 2001 o principio de precaución, que dicía: “ante a incerteza, abstención”. Pero, até hoxe, ante a incerteza, máis do mesmo”, apunta.

En 2001, a Unión Europea publicou un libro branco que esbozaba o marco dun novo enfoque paira o control da produción de sustancias químicas. “Desde entón, a gran industria química exerce grandes presións como “lobby” paira evitar una lexislación máis dura”, afirma Olea.

É o debate entre o desenvolvemento tecnolóxico e o prezo a pagar polas súas vantaxes. “Trátase de achegar datos paira marcar unha orde de prioridades e poder elixir. Esa lei debe falar de fontes de exposición e os seus niveis, para que os usuarios saiban a que aterse e que riscos corren cando utilizan un produto”, resume Olea. Una demanda que xa figura nas conclusións finais do último Congreso Nacional de Medio Ambiente de 2002: “Propúgnase que a Administración elabore una regulamentación que estableza niveis límite e métodos de referencia paira a avaliación dos parámetros que condicionan a calidade de ambientes de interior (físicos, químicos e biolóxicos)”.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións