Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Científicos de varias universidades españolas descobren unha nova especie de carballo de alta montaña

Durante anos creuse que o "Quercus orocantábrica" ou carballo cantábrico era unha mestura xenética de dúas especies

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 11deNovembrode2004

Ata 20 metros de altura chega a alcanzar o “Quercus orocantábrica” ou carballo cantábrico, unha nova especie de carballo descuberta por investigadores das universidades de León, Oviedo e a Complutense de Madrid, que confirma novamente as teorías de Charles Darwin sobre a evolución natural. Durante dúas décadas, Salvador Rivas-Martínez, da Universidade Complutense; Tomás Díaz, da de Oviedo, e Anxo Penas e Félix Chamas, da de León, investigaron o que parecía ser só o híbrido doutras dúas especies, o “Quercus robur” ou carbayu común e o “Quercus petraea” ou carballo albar. Os primeiros exemplares que se documentaron, en altitudes case sempre superiores aos 1.800 metros, presentaban características a medio camiño entre ambos os proxenitores, pero o seu interese botánico non pasaba do doutras rarezas, hibridaciones vexetais que orixinan individuos únicos que son incapaces de reproducirse e, por tanto, non pasan da primeira xeración.

Así, durante moitos anos, o carballo cantábrico parecía ser unha mestura xenética de dúas especies. Mesmo se lle chegou a bautizar como “Quercus rosacea” ou carballo rosado. Pero nos altos cumes xurdiu a sorpresa. Os botánicos analizaban periodicamente os híbridos que habían ido localizando, sempre en zonas nas que o carbayu común e o carballo albar compartían hábitat, pero nas súas campañas de recollida de mostras atopáronse con algúns fenómenos peculiares: en determinadas paraxes da reserva natural de Muniellos, en varias montañas de Ourense e nos macizos montañosos de Sanabria, en Zamora, localizaron poboacións moi considerables de carballo cantábrico. E sen contacto próximo con bosques de carbayu común ou de carballo albar. O fenómeno era, en verdade, estraño, porque a imposibilidade de reproducirse que se lle atribuía ao carballo cantábrico non casaba ben coa distancia das poboacións dos seus supostos proxenitores, tanto actuais como documentadas no pasado. Dese modo, os científicos comezaron a considerar a posibilidade de que o carballo cantábrico non fóra só un híbrido, senón que este experimentase unha mutación xenética que lle permitise reproducirse.

Dificultades engadidas

De novo comezaron as investigacións, con importantes dificultades engadidas. Unha era que en zonas nas que se sabía positivamente que as árbores estudadas eran híbridos, comezaron a aparecer mostras dos exemplares que finalmente confirmarían a existencia dunha nova variedade. Outra dificultade era que durante moito tempo o mero feito de regresar aos exemplares marcados sen contar co actual GPS supuña graves quebradizos de cabeza.

Con todo, tras estudar ao redor de 5.000 exemplares diferentes, acháronse en moitos deles landras con embrión e grans de pole con capacidade de fecundación, polo que se puido describir o “Quercus orocantabrica” como unha nova liña xenética independente xa dos seus devanceiros.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións