Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Científicos e ecoloxistas reclaman un plan de choque contra o aumento da erosión

Denuncian que as prácticas urbanísticas son incompatibles coa protección ambiental

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 09deMarzode2006

A ONU declarou 2006 como Ano Internacional dos Desertos e lembra que a desertización afecta xa ao 40% da superficie do planeta e ao 37% da poboación. O proceso de cambio climático e a degradación do planeta, do que a seca e os desertos son unha manifestación máis, rescatou esta preocupación nas axendas políticas. España será unha das sedes deste ano Mundial dos Desertos. Así, Almería acollerá en setembro un simposio sobre o tema e, entre hoxe e o sábado, o museo Cosmocaixa reúne en Alcobendas (Madrid) a expertos internacionais nas xornadas “Desertificación e Seguridade Ambiental: Consecuencias e Prevención”.

“España é o país máis árido do continente europeo e tamén o máis afectado pola ameaza de desertificación. Con todo, a percepción social deste problema é escasa”, admite José Luís Rubio, do Centro de Investigacións sobre Desertificación (CIDE), en Valencia. E é que, segundo o inventario de chans afectados pola erosión, o 67% da superficie do país sofre un risco de desertización medio ou alto, mentres as zonas húmidas, sobre todo cantábricas e pirenaicas, apenas cobren a terceira parte do Estado. O Ministerio de Medio Ambiente admite que 23 millóns de hectáreas (un 46% do país) sofre unha intensidade de erosión que “excede os límites do tolerable”.

Os científicos e ecoloxistas reclaman un plan gobernamental de loita contra a erosión que non acaba de chegar. “Fai uns catro anos pasóusenos un documento para achegar medidas, pero ao final entra a política e imaxínome que o asunto seguirá nun caixón”, sinala Patricio García, director en funcións do CIDE. “O borrador segue no Ministerio de Medio Ambiente. É unha desas cousas que quedan no tinteiro, o gran suspenso ambiental de Zapatero”, corrobora Miguel Anxo Soto, responsable de Bosques de Greenpeace.

Angelines Neto, de Ecoloxistas en Acción, atopa a resposta no feito de que “unha política de choque afectaría a varios ministerios: Fomento, Agricultura, Medio Ambiente,… e non hai maneira de conciliar os intereses de todos”. Para o profesor de Hidrología e Restauración de Áreas Degradadas da Universidade de Valladolid, Joaquín Navarro, “o dramático é que isto está na mesa desde hai 30 anos e non hai nin esforzos nin coordinación”.

Prácticas incompatibles

Os diagnósticos coinciden que, en conxunto, os 50 millóns de hectáreas que ocupa España son vítimas dun cúmulo de prácticas humanas incompatibles coa protección ambiental. Eses 23 millóns nos que xa hai constancia de graves danos acumulan agresións en forma de prácticas agrícolas inadecuadas (queima de restrollos, laboreo intensivo), mala política forestal (rozas, eliminación de matogueira, incendios), erosión do chan (abandono progresivo da agricultura de secaño) e obras públicas mal planificadas.

“Facer casas e estradas é moito máis irreversible que o feito de que se queime o monte”, asegura Patricio García. E a diminución das capacidades do chan afecta á vida sobre el. “Se se elimina o sustento básico, o chan é facilmente desplazable”, comenta o director do Departamento de Ciencias Ambientais da Universidade de Alacante, Eduardo Galante, para quen “non hai estudos específicos, pero a suma destes comportamentos incompatibles está fragmentando o hábitat”.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións