Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Claves da situación crítica do atún vermello

En 2007 capturáronse unhas 60.000 toneladas de atún vermello no Mediterráneo, das cales máis da metade son ilegais, segundo a ICCAT

Preservar o atún do Mediterráneo, que se acha ao bordo do colapso, é especialmente difícil ao tratarse dunha especie migratoria e cun gran valor de mercado, o que impulsou o crecemento das súas capturas, legais e ilegais. A loita pola súa preservación choca con escollos biolóxicos e económicos. Datos preliminares da Comisión Internacional paira a Conservación do Atún Atlántico (ICCAT) mostran que a campaña de recuperación do atún iniciada pola UE non está a dar os resultados esperados.

Situación crítica do atún vermello

Este mes de xullo reuniuse o grupo de avaliación de atún vermello do comité científico da ICCAT paira analizar a situación actual deste túnido no Mediterráneo e establecer una serie de recomendacións aos gobernos paira evitar o seu colapso. Non será até setembro cando se dará a coñecer o resumo executivo do encontro, segundo informan desde ICCAT. O ano seguirá con novas reunións deste organismo, máis importantes si cabe. Una delas celebrarase este verán, a da comisión de Goberno da ICCAT, a seguinte é a reunión plenaria do Comité Científico entre setembro e outubro, e en novembro, de novo desenvolverase outra reunión da comisión.

/imgs/2008/07/atunrojo01.jpg

A situación é crítica. Este ano, a Comisión Europea ha adiantado varias semanas a veda da pesca do atún vermello no Mediterráneo porque xa se chegou, antes do previsto, ao límite do total admisible de capturas (TAC), establecido este ano en 28.500 toneladas. Cada vez péscase máis en menos tempo e auméntase a presión sobre a poboación de atunes até límites insustentables.

Algunhas características fan que esta loita sexa moi difícil. Por unha banda, o atún é una especie migratoria, o que dificulta a súa xestión e control, xa que afecta a decenas de países que teñen que negociar a súa política pesqueira e distribuírse unhas cotas de captura. Ademais, trátase dunha especie cun valor de mercado moi alto, especialmente en Asia. Isto impulsou o crecemento da pesca de cerco e das granxas de engorde, cuxa produción se destina case na súa totalidade ao Xapón. A pesca de cerco ten capacidade paira capturar máis toneladas de atún e de forma máis rápida que as artes de pesca tradicionais.

Adiantouse varias semanas a veda da pesca do atún vermello no Mediterráneo porque xa se chegou, antes do previsto, ao límite de capturasDoutra banda, as granxas de engorde, que apareceron cara ao ano 2000, forzaron aínda máis a marcha, porque parte da captura, aínda na rede e sen extraela da auga, remólcase até estas instalacións na costa, onde se manteñen os atunes alimentados e extráense da auga cando convén. Case toda a produción destas granxas destínase ao mercado xaponés. Por si iso non fose suficiente, a pesca ilegal, que escapa aos controis das administracións (normalmente, son capturas que en alta mar se transbordan e trasládanse a destinos que escapan aos controis oficiais), aumenta aínda máis a presión sobre esta especie. E as cifras non son pequenas. Un informe recente da organización WWF demostrou que as capturas totais (entre 45.000 e 50.000 toneladas cada ano en 2004 e 2005) eran moito máis elevadas que o TAC anual, establecido nunhas 32.000 toneladas paira aqueles anos.

Agora, as cifras son mesmo peores. Enrique Rodríguez-Marín, investigador do Centro Oceanográfico de Santander do Instituto Español de Oceanografía (IEO) e membro do comité científico de ICCAT, explica que en 2007 “puidéronse capturar ao redor das 60.000 toneladas de atún no Mediterráneo”, das cales máis da metade son capturas ilegais, xa que o TAC de 2007 era de 29.500 toneladas. Un ano antes, en 2006, as capturas totais foron aproximadamente de 50.000 toneladas, das cales 20.000 eran ilegais e unhas 30.000 correspondían ao TAC autorizado. Estas cifras son algúns dos resultados preliminares da última reunión do ICCAT, que non fan máis que pór de relevo que non hai un control eficaz sobre esta pesqueira.

Os excesos chaman a atención en tanto que o ano pasado a UE iniciou o plan de recuperación do atún, que atopa entre os seus principais medidas una diminución das capturas totais, un aumento das tallas mínimas dos peixes e manter un maior control sobre a pesca. Pero o control segue sendo insuficiente.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións