Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Consumidor e reciclaxe

Por lei, os envases han de ser reciclables ou retornables

As rúas están cheas de colectores de todas as cores onde se depositan os lixos que, previamente, debemos separar os usuarios. A maioría de municipios contan con sistemas de recollida selectiva, construíronse plantas de selección de materiais e difundido campañas de sensibilización cidadá. Trátase de paliar o impacto ambiental, ocasionado nun 50% por recipientes e embalaxes, e obedece á Lei 11/97 de Envases e Residuos de Envases que obriga a todas as empresas envasadoras a recuperar os residuos de envases que pon no mercado. Una das alternativas é a tradicional entrega do “casco” pero, por problemas de loxística, quedou reducida en España ao sector hostaleiro. A recuperación depende agora dos consumidores.

O envase, útil pero contaminante

Por moito que nos desguste, non podemos prescindir dos envases porque facilitan a almacenaxe e uso da mercadoría, protexen as calidades intrínsecas do produto e garanten que este chegue con todos os seus atributos ao consumidor. Tal e como o definiu o deseñador e empresario inglés James Pilditch, o envase é o “vendedor silencioso” do produto; un poderoso instrumento de mercadotecnia que trata de incitar á compra e informar o produto e marca.

Ademais destas vantaxes, os envases orixinan gran parte da deterioración ambiental actual porque constitúen máis dun terzo en canto a peso e máis da metade respecto ao volume da bolsa de lixo dun domicilio. E isto a pesar de que a produción de residuos domésticos ou residuos sólidos urbanos (RSU) estabilizouse nos últimos anos ao redor en comparación coas cifras de 1998, que situaban o peso do lixo en 1,200 quilogramos por habitante ao día, segundo cifras do Ministerio de Medio Ambiente. Ademais, xérase contaminación no proceso produtivo de embalaxes e recipientes e una vez usados convértense en residuos.

Recuperación, por lei

A preocupación por estes recipientes non é reconte. Foi a comezos dos anos 90 cando Europa plasmou na súa normativa a preocupación polos residuos de envases. A UE tratou de unificar as lexislacións nacionais mediante a Directiva 94/62/CE. Máis tarde aprobouse en España a Lei 11/1997 de Envases e Residuos de Envases e o seu posterior desenvolvemento a través do Real Decreto 782/1998, de 30 de abril e da Orde ministerial de 27 de abril de 1998. A normativa obrigaba a España a cumprir uns obxectivos paira mediados de 2001:

  • Valorización (compostaxe, biometanización ou incineración como fonte enerxética) do 50% ao 65% do peso dos residuos de envases xerados.
  • Reciclaxe do 25% ao 45% do peso dos materiais de envasado de devanditos residuos.
  • Redución mínima do 10% do peso dos residuos de envases xerados. Este punto foi moi polémico na súa interpretación xeneralizada de reducir individualmente o peso de cada envase nun 10%.

Co desenvolvemento do regulamento, a partir do 1 de maio de 1998, tanto envasadores como comerciantes de produtos envasados quedan obrigados a adoptar algún dos procedementos seguintes:

  • Sistema de depósito, devolución e retorno (SDDR). Mediante este tradicional sistema de devolución dos “cascos”, os produtores deberán repercutir aos seus clientes até chegar ao consumidor final una cantidade de diñeiro por cada envase. De igual modo, quedan obrigados a aceptar a devolución por parte do cliente dos envases daqueles produtos cuxa marca comercialicen e a devolver a cantidade que previamente se cobrou en depósito.
  • Sistemas integrados de xestión de residuos (SIG). Os envasadores e os comerciantes de produtos envasados poderán eximirse da obrigación exposta no punto anterior si acóllense a un SIG que, mediante certos procedementos, encárguese da recollida e reciclaxe dos residuos de envases daquelas empresas que se adheriron ao seu sistema.

    En España hai dúas entidades sen ánimo de lucro que xestionan estes SIG, Ecovidrio e Ecoembes. Estas entidades establecen:

    • Convenios de colaboración coas administracións públicas, de forma que se comprometen a realizar a recollida selectiva dos residuos de envases e o seu transporte até os centros de tratamento e reciclado.
    • Convenios coas “empresas de materiais” para que estas encárguense da reutilización, reciclaxe ou valorización enerxética dos envases recuperados.
    • Políticas de cooperación mediante convenios, así, un paquete botellos de vidro de certo refresco pode estar embalado en plástico.

    A pesar de que a lei impón como obrigación xeral o sistema de retorno dos envases e de que establece a reciclaxe como una alternativa excepcional, a aplicación práctica da mesma fixo da excepción a regra xeral.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións