Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Datos obtidos por satélite confirman a diminución do xeo ártico

A redución do grosor da capa xeada nalgúns lugares alcanzou ata 49 centímetros

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 29deOutubrode2008

A masa total de xeo no Ártico diminuíu, segundo datos concluíntes obtidos por satélite. Esta redución, que nalgúns lugares foi de ata 49 centímetros, produciuse o pasado inverno, despois de varios anos de observación que indicaban un espesor constante, indica a investigación realizada por un equipo do University College de Londres.

O traballo suxire que esta perda de auga xeada que cobre o Ártico podería significar que se alcanzou un “punto de non retorno”. Así, o completo desxeo, situado por algunhas proxeccións cara a 2080, podería mesmo anticiparse a 2030-2040. Aínda que se dá por feito que o quecemento global está detrás dese efecto, o estudo non se pronunciou sobre as causas de que mentres no período 2002-2006 o grosor do xeo permaneceu bastante constante durante os invernos, en 2007 constatouse un “esborralle”.

Os investigadores detectaron que o volume de xeo no Ártico alcanzou o seu tamaño máis pequeno en setembro do ano pasado, cando se estendeu sobre unha área de só 4,1 millóns de quilómetros cadrados, batendo a marca anterior de 5,3 millóns medido en 2005. Desta forma, o pasado inverno o xeo reducira o seu espesor unha media de 26 centímetros respecto das medidas dos últimos anos. A maior perda produciuse na zona occidental do Ártico, onde o grosor chegou a diminuír 49 centímetros.

Maior exactitude do satélite

As medicións tomadas por submarinos ou avións están limitadas no tempo e o espazo, segundo destacou Katherine Giles, responsable da investigación. Con todo, as proporcionadas polo altímetro-radar a bordo do satélite da Axencia Europea do Espazo achegan datos máis fidedignos e xerais, engadiu a científica. Iso débese a que o xeo se pode redistribuír, cun incremento da cantidade de auga entre os bloques e a acumulación de xeo contra a costa. “Cos datos do satélite conseguimos cubrir todo o océano Ártico, non só o centro, e de modo continuo”, afirmou Giles.

As medicións obtéñense mediante ondas electromagnéticas que lanza o altímetro do satélite contra o xeo, que despois son reflectidas e captadas de novo. O tempo que esas ondas tardan en cubrir o traxecto é o que permite medir a altura da masa xeada que emerxe da auga nos diferentes puntos escollidos. Ao ser esta a décima parte do volume total, entón pódese calcular o grosor nese lugar concreto.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións