Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Especies españolas en perigo de extinción

Un total de 174 especies poderían desaparecer en breve en España, segundo o novo Catálogo Español de Especies Ameazadas

Img lince iberico Imaxe: Enrique A.

O novo Catálogo Español de Especies Ameazadas (CEEA) inclúe 898 especies (327 máis que a edición anterior) con diversos graos de ameaza. Delas, 174 considéranse “en perigo de extinción”. Especies tan emblemáticas como a aguia imperial ibérica, o drago de Gran Canaria, a foca monxe do Mediterráneo, o lince ibérico ou o oso pardo poderían desaparecer en breve para sempre. A concienciación ecolóxica e os labores de conservación e recuperación son imprescindibles para evitalo.

Especies que poderían extinguirse en breve

O CEEA agrega 898 especies, subespecies e poboacións da fauna e flora españolas que necesitan medidas específicas de protección por parte das Administracións públicas.

Img foca monje001
A lista é un instrumento para determinar que especies están en maior perigo e, por tanto, requiren a avaliación periódica do seu estado de conservación, a prohibición de captura, morte e destrución das súas áreas de reprodución, invernada ou repouso, así como a adopción de plans de recuperación ou conservación.

A prioridade se cerne sobre as especies, subespecies ou poboacións consideradas “en perigo de extinción”, é dicir, cando os factores negativos que inciden sobre elas fan que a súa supervivencia sexa pouco probable a curto prazo. Algunhas son emblemáticas e únicas da Península Ibérica, como as citadas a continuación:

Aguia imperial ibérica (Aquila adalberti): descuberta en 1860 polo naturalista alemán Brehm, o seu nome científico fai honra ao príncipe Adalberto de Baviera, que financiou as primeiras investigacións sobre esta especie. A comezos do século XX era un animal moi abundante, pero nas últimas décadas o seu número reduciuse ata quedar ao bordo da súa desaparición. En España habitan unhas 200 parellas adultas e un número indeterminado de mozos nómades, na súa maioría nos parques nacionais de Cabañeros e Doñana.

Drago de Gran Canaria (Dracaena tamaranae): esta especie endémica, emparentada co famoso drago milenario da veciña Tenerife, describiuse por primeira vez en 1998 como unha especie diferente. Do mesmo xeito que o CEEA, a Lista Vermella da Flora Ameazada Española tamén a cataloga como unha especie en perigo de extinción.

Img
Estrela dos Pireneos (Aster pyrenaeus): esta planta perenne herbácea localízase en España na zona de Bulnes (Cabrales, Asturias). A alteración do hábitat e a recolección indiscriminada nalgunhas poboacións leváronlle a estar ameazada de extinción. Os Directiva Hábitats considéraa unha especie de interese comunitario e prioritaria.

Foca monxe do Mediterráneo (Monachus monachus): aínda que pareza incrible, o Mare Nostrum alberga focas nas súas augas. É a especie Monachus monachus, coñecida como foca monxe do Mediterráneo. Resulta sorprendente porque é difícil atoparse cunha, xa que só quedan uns poucos centenares. É un do dez mamíferos en maior perigo de extinción da actualidade.

Lagartos xigantes canarios: As Illas Canarias contan con varias especies de lagartos xigantes ao bordo da extinción, como o da Gomera (Gallotia gomerana), o de Tenerife (Gallotia intermedia) e o del Hierro (Gallotia simonyi). A destrución do seu hábitat é unha das súas principais ameazas, do mesmo xeito que o cambio climático, que podería levar á extinción ao 20% de todas as especies de lagartos , segundo un estudo publicado na revista ‘Science’.

Img lince
Libélulas: aínda que son máis pequenos e pasan desapercibidos, os insectos son unha parte importante da natureza, que tamén está ameazada. Como mostra, o CEEA sinala o perigo de extinción para as especies de libélula Macromia splendens e Ophiogomphus cecilia. E é que como apunta a última Lista Vermella de Especies Ameazadas da Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN), o 14% das libélulas están ameazadas de extinción en Europa.

Lince ibérico (Lynx pardinus): hai séculos, este felino moraba en varios montes mediterráneos europeos, pero o seu número diminuíu ata quedar relegado á Península Ibérica. Na actualidade, quedan menos de 200 linces ibéricos e entre eles só un puñado de femias con capacidade para criar. É o felino máis ameazado do planeta. Vive en núcleos moi reducidos de Sierra Morena, Montes de Toledo e Doñana.

Img
Morcego patudo (Myotis capaccinii): o Programa de Nacións Unidas para o Medio Ambiente (PNUMA) declarou 2011 como “Ano do Morcego“, para concienciar aos cidadáns de todo o mundo de que, a pesar dos beneficios destes mamíferos para os seres humanos e a natureza, máis da metade das 1.100 especies está en perigo. España acolle case unha trintena destas especies, algunhas en perigo de extinción, como o morcego patudo.

Oso pardo (Ursus arctos): hai séculos, o oso pardo estendíase por toda Europa. Con todo, esta situación cambiou de forma drástica nas últimas décadas. Tanto é así, que España, xunto con Italia e Francia, alberga as poboacións máis ameazadas do mundo desta especie en perigo de extinción. A xa de seu preocupante situación agrávase no caso dos osos españois, posto que son os únicos representantes puros dunha do tres liñas evolutivas en Europa e do cinco que parece haber no mundo.

Quebrantahuesos (Gypaetus barbatus): esta especie de voitre recibe o seu nome polo costume de remontar ósos e caparazones ata grandes alturas, co obxectivo de soltalos para que se esnaquicen contra as rocas e poder comer así o tuétano do seu interior. O quebrantahuesos está considerado como unha especie rara e en regresión, catalogada “en perigo de extinción” non só en España, senón en toda Europa.

Tartaruga mediterránea (Testudo hermanni): na actualidade, todas as tartarugas mariñas sofren algún grao de ameaza, e algunhas, como a tartaruga mediterránea, están ao bordo da extinción. O impacto do ser humano no seu hábitat ou a caza, tanto a accidental como a ilegal, son algunhas das principais causas.

Urogallo cantábrico (Tetrao urogallus cantabricus): é a maior das gallináceas españolas, que recibe o seu nome polo son que emite durante o celo, parecido ao do “uro”, antepasado salvaxe dos bóvidos domésticos. É unha reliquia da época glacial. Das dúas subespecies que habitan na Península, a Cantabricus está en peor situación, ata o punto de que en Galicia se dá practicamente por extinguido.

Visón europeo (Mustela lutreola): a mediados do século XX, este pequeno mamífero era moi común e estendíase polas zonas fluviais de case toda Europa, desde o norte de España ata Romanía e Rusia. Na actualidade, a Lista Vermella da UICN sinala que este mustélido está “en estado crítico”. No entanto, o Ministerio de Medio Ambiente e Medio Rural e Mariño (MARM) afirma que a poboación ibérica é a única da súa área de distribución mundial que aínda ten posibilidades de salvarse, grazas aos labores de recuperación.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións