Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente > Enerxía e ciencia

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Ideas para recibir a mellor cualificación enerxética de vivendas

Diversas medidas aplicadas nun edificio poden conseguir que obteña a mellor cualificación do certificado enerxético

O recente certificado de eficiencia enerxética de vivendas utiliza unha escala de cualificación que abarca desde a A (os edificios máis eficientes) ata a G (os menos eficientes). Un piso coa mellor cualificación posible beneficia ao medio ambiente e á economía dos seus inquilinos. Este artigo ofrece varios consellos para que os consumidores poidan mellorar as súas casas para obter a mellor cualificación enerxética posible.

Saber como e para que funciona o sistema de cualificación enerxética

Imaxe: Mataparda

O 60% dos edificios españois construíuse sen asumir ningunha normativa mínima de eficiencia enerxética, segundo a consultora Lowendalmasaï, especializada en optimizar custos empresariais. Se este dato enfócase desde un punto de vista positivo, hai moita marxe de mellora no parque de edificacións español.

Elixir ben as medidas pode lograr unha alta cualificación enerxética sen elevados investimentos

Por iso, o novo certificado de eficiencia enerxética para vivendas é unha oportunidade. Como lembra José Luís López, coordinador de proxectos na Asociación de Ciencias Ambientais (ACA), un edificio co mellor certificado posible mellora a calidade de vida dos seus inquilinos, afórralles diñeiro (e cada vez máis co incremento constante das facturas enerxéticas), vólvese máis competitivo no mercado de compra-venda ou aluguer fronte a outros con peor cualificación e reduce o seu impacto ambiental.

Un certificado ben feito debe incluír unha lista cun número suficiente de medidas de aforro enerxético, recomendadas polo técnico certificador. A normativa sinala que o propietario pode, á súa vontade, realizar outro certificado de eficiencia enerxética cando fixese modificacións que melloren o mesmo.

Coñecer a medidas clave para o aforro enerxético dunha vivenda

As medidas para aforrar enerxía nunha vivenda divídense en dous grupos, segundo o Instituto para a Diversificación e o Aforro da Enerxía (IDAE):


  • Medidas pasivas. Realízanse no edificio en si, como aumentar o illamento da fachada, substituír as xanelas por outras de dobre acristalamiento, instalar proteccións solares, etc.

  • Medidas activas. Serven para mellorar a eficiencia dos sistemas de calefacción, refrixeración ou iluminación, como o cambio da caldeira por outra de condensación, a substitución de equipos terminais (radiadores), a utilización dunha bomba de calor nos aparellos de refrixeración, o uso de lámpadas de baixo consumo ou a implantación de sistemas de control e xestión da iluminación e climatización.


Implantar as medidas máis baratas que logran mellores cualificacións

O idóneo sería aplicar todas a medidas clave para obter uns resultados óptimos. Con todo, pode supor un considerable investimento que non estea ao alcance de todos, polo menos todas á vez. Por iso, pódense priorizar as medidas que conseguen a mellor cualificación posible co menor orzamento necesario.

José Luís López explica que substituír unha caldeira de gasoil ou gas natural por unha de biomasa pode provocar, en zonas climáticas frías cunha demanda de calefacción moi elevada, que a vivenda logre a clase enerxética A, sen ningunha outra medida. Se na mesma casa cámbianse as súas xanelas e/ou illa a súa fachada e a súa cuberta sen tocar a caldeira, é posible que non alcance a mesma cualificación.

O IDAE pon un caso práctico concreto. Un edificio en Madrid de 24 pisos en seis plantas (600 m2 por planta), cun nivel de illamento de fachada baseado na normativa de edificación de 1979, xanelas con vidro simple e unha caldeira de gasóleo, recibiría unha clasificación F. Se se mellora a fachada segundo as esixencias para as vivendas novas a partir de 2007, e ponse unhas xanelas de vidro dobre e marco con rotura de ponte térmica, conseguiría unha E. O investimento para rehabilitar energéticamente fachadas pode oscilar entre 6.000 euros e 10.000 euros por vivenda. Se se substitúe a calefacción, cun investimento duns 3.000 euros, podería reducir un 31% este consumo, fronte ao 34% se se rehabilita só a fachada. Se o edificio pasa de ter unhas emisións de 75 kgCO2/m2 (letra F) a 65 kgCO2/m2, alcanzará a letra E.

Adaptar ben o novo Código Técnico de Edificación (CTE)

O CTE é unha normativa que obriga ao sector da construción a utilizar determinados materiais, técnicas e sistemas de enerxía. Entre os seus obxectivos, proponse que os edificios sexan máis eficientes energéticamente. O Ministerio de Fomento actualizouno en datas recentes, aínda que na práctica aplicarase a partir do 10 de marzo de 2014 a calquera licenza de obra solicitada.

Os edificios que apliquen de forma correcta o CTE lograrán unha cualificación enerxética B, segundo Alberto Coloma, xerente da Fundación A Casa que aforra. “O anterior CTE estaba ao redor do D e a E. O lóxico é que en 2018, se non se atrasa, o novo CTE obrigará ás vivendas a alcanzar a máxima cualificación (A)”, engade este experto.

López lembra que o novo CTE, do mesmo xeito que o anterior, especifica uns mínimos e, por iso, o promotor ou construtor pode ser máis esixente e alcanzar a máxima cualificación, e lograr así un factor de competitividade fronte a outras promocións ou ofertas. A pesar das vantaxes do CTE, ambos os expertos estiman que apenas un 1% do actual parque español de pisos aplícao.

RSS. Sigue informado

Ao publicar un comentario aceptas a política de protección de datos

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións