Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Lince ibérico

Con menos de 200 exemplares, é o felino máis ameazado do planeta

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 06deSetembrode2005
img_lince3

Hai séculos o lince ibérico distribuíase por varios montes mediterráneos europeos, pero o seu número ha ido diminuíndo progresivamente e concentrándose na Península Ibérica. Na actualidade, quedan menos de 200 linces ibéricos e entre eles soamente un puñado de femias teñen capacidade para criar Na actualidade, quedan menos de 200 linces ibéricos e entre eles soamente un puñado de femias teñen capacidade para criar, o que lle converte no felino máis ameazado do planeta ao bordo da súa extinción.
A principios do XX algúns científicos españois comezan a lanzar as primeiras voces de alarma sobre a redución das poboacións dalgunhas especies, entre elas o lince. A pesar diso nada se fixo para evitar a súa diminución e hoxe en día é un animal que vive unicamente en núcleos moi reducidos, en Sierra Morena, Montes de Toledo e Doñana, e ata hai pouco nas serras de San Pedro e do norte de Cáceres, o Algarbe portugués e a parte madrileña e abulense de Gredos.

Img

As principais causas desta redución de exemplares son a perda e transformación dos seus hábitats naturais, a caza en monterías, o uso de lazos, cepos e outros métodos de control de predadores, os atropelos en estradas, o illamento e a falta de intercambio xenético entre poboacións e, sobre todo, a falta de alimento. Neste sentido, máis do 80% da súa dieta está composta polo coello, polo que non resulta estraño que se extinguiu naquelas áreas onde os coellos desapareceron en masaMáis do 80% da súa dieta está composta polo coello, polo que non resulta estraño que se extinguiu naquelas áreas onde os coellos desapareceron en masa por acción de enfermidades como a mixomatosis ou a hemorrágico vírica (EHV). No entanto, desprovisto do coello, os linces ibéricos poden alimentarse como segunda opción de gansos e outras aves grandes, crías de gamos, pequenos mamíferos e algúns peixes.
O lince ibérico está protexido en España desde 1966 e catalogado como especie “en perigo”. Nese ano, a Unión Mundial para a Natureza (UICN) clasificou a súa situación como a especie de felino máis vulnerable do planeta e en 2002 como dunha especie “en perigo crítico”. En 1994 a Comisión Europea decide apoiar a conservación do lince con fondos LIFE, mentres que as comunidades autónomas desenvolven tamén diversos programas para o seu estudo e recuperación da especie. Pola súa banda, diversas ONG ecoloxistas, entre as que destacan WWF/Adena, Ecoloxistas en Acción, FPNE, e a Fundación CBD-Hábitat, traballan tamén na conservación deste felino.

Segundo WWF/Adena o panorama parece ideal para conservar esta especie, se non fose porque quizá pode ser demasiado tarde e porque quedan moitas tarefas pendentes por facer: estudar o impacto ambiental daquelas obras que afecten o seu hábitat; erradicar a colocación de trampas no monte; controlar as monterías para evitar a morte accidental de linces en cotos ou o seu caza ilegal (con iso poderíase eliminar ata o 60% a mortalidade da especie), aplicando a lei a conciencia. Tamén hai que protexer os últimos vestixios do bosque mediterráneo; facer permeables as estradas con viadutos e pasos de fauna e, no marco da Directiva de Hábitats da Unión Europea e a súa rede de espazos protexidos Natura 2000, crear corredores ecolóxicos que permitan o intercambio poboacional entre os principais núcleos estables. Finalmente, é esencial recuperar as poboacións de coellos en certas áreas, investigando posibles fórmulas para erradicar as principais enfermidades que lles arrasan. Para conservalo tamén é necesario seguir estudando a este animal, e aínda que se están realizando varias investigacións coas técnicas máis modernas da actualidade, faise dun modo descoordinado.

Principais características do lince ibérico

O lince ibérico é unha especie en si mesma (Lynx pardinus), un mamífero da familia dos félidos, robusto de mediano tamaño e rabo curto cunha pelame de rechamantes manchas e un excepcional sentido de vista e oído, aínda que o seu olfacto non é moi agudo. En definitiva, trátase dun “gato grande” de entre 85 centímetros e un metro de lonxitude desde a cabeza á cola. Na súa redondeada cabeza destacan unhas longas e espesas patillas e unhas orellas que acaban en senllos pinceis. Solitario e huidizo, prefire as medias luces do atardecer e do amencer, e descansa as horas de calor refuxiada ao frescor da maleza. Ao tratarse dun animal sigiloso, utiliza o factor sorpresa para cazar ás súas presas, fundamentalmente coellos, en espazos máis ralos, con matogueiras abertas e herbais. Por todo iso, é moi difícil avistar un lince no campo. Estas condicións son tan necesarias para o lince que se sabe que a eliminación e transformación da matogueira mediterránea foi a principal causa de regresión das poboacións linceras ata 1960. A partir de entón súmase a drástica diminución das poboacións de coello, provocando que a finais dos 80, o lince desaparecese na 80% da área que ocupaba en 1960.

Así mesmo, os linces manteñen territorios estables aos que só permiten entrar a algunha femia se son machos, ou algún cachorro que se nega a abandonar á súa nai, se son femias. A maior parte dos celos prodúcense en xaneiro e febreiro. A femia é a encargada de coidar da camada – entre un e catro cachorros- ata que, a partir dos 8 meses, comezan a buscarse a vida pola súa conta.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións