Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Lixo electrónico

PCs e móbiles vellos son estorbos que acaban convertidos en perigosos residuos paira o medio ambiente

O lixo da última década pouco ten que ver coa de anos anteriores. Nas verteduras agora ocupan un papel protagonista os televisores, electrodomésticos e, ultimamente, equipos informáticos e teléfonos móbiles. Desfacerse desta chatarra electrónica de forma adecuada é fundamental, pois os residuos tecnolóxicos son altamente contaminantes, pero tamén se poden reciclar e aproveitar gran parte dos seus compoñentes.

Residuos eléctricos e electrónicos

Lentamente vaise tomando conciencia da necesidade de separar en casa os distintos tipos de lixo. Pero ademais de papel, envases, vidro e restos orgánicos, o ‘lixo electrónico’ ocupa un maior volume entre os refugallos do século XXI. A relativa curta vida dos computadores, que empezan a quedar desfasados ao cabo dun ano e que ao catro xa están practicamente obsoletos, xera gran cantidade de chatarra da que o consumidor non sabe como desprenderse. PCs, periféricos, televisores, teléfonos móbiles e outros equipos electrónicos estragados ou desfasados resultan un encordio que terminan nalgún trasteiro, caixón ou arroxados a calquera lugar pouco apropiado.

Os residuos eléctricos e electrónicos (computadores e teléfonos móbiles principalmente) xa representan ao redor do 5% do lixo que se xera en Europa e, segundo a Oficina Ambiental Europea, sumarán 7,4 millóns de toneladas en 2004, cun incremento do 4% anual. O peor é que o 90% deste material acaba en vertedoiros onde se incinera, a pesar dos numerosos compoñentes tóxicosutilizados na súa fabricación, como o litio das baterías, o chumbo (de soldaduras, pantallas CRT e baterías), o mercurio (en lámpadas fluorescentes dos monitores LCD), o bromo (carcasas e illamentos plásticos) ou o cadmio (toners e tintas de impresora, monitores CRT, baterías recargables NiCd, etc.).

No caso dos computadores hai que valorar se non é máis rendible actualizar os seus compoñentes ou darlle algún outro uso antes de desfacerse deles. É verdade que a sofisticación dos novos programas que salguen ao mercado (sobre todo xogos) esixe cada vez maior rendemento ao computador, ata que este non é capaz de alcanzalo, coa consecuente frustración do usuario que enseguida quere un modelo novo. Pero o computador vello pode servir paira realizar tarefas menores (navegar, procesador de textos, xogos pouco esixentes, etc.) ou se pode desmontar paira aproveitar algún compoñente (un segundo disco duro, por exemplo).

Tamén é posible acudir a organizacións que recollen e reparan os equipos paira destinalos a proxectos educativos ou paira envialos a proxectos en países subdesarrollados. Se non hai máis remedio, á hora de desfacerse dos residuos tecnolóxicos é necesario depositalos nun lugar apropiado (os coñecidos como ‘puntos limpos’) para que se lles poida sacar aínda algún proveito.

Una boa parte dos materiais utilizados en equipos eléctricos e electrónicos é reciclable: a metade é ferro e aceiro, máis do 20% plástico, o 13% outros metais (incluídos metais preciosos) e o 5% é vidro. Calcúlase que si se procesase o 70% das 200.000 toneladas de lixo electrónico (entre 100.000 e 160.000 nos fogares) que se producen en España ao ano, poderíanse recuperar máis de 90.000 toneladas de metais, 30.000 toneladas de plásticos e 13.000 toneladas de vidro.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 3]
  • Ir á páxina seguinte: Un final digno »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións