Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Mapas de ruído nas cidades

En 2007 realizaranse en núcleos urbanos de máis de 250.000 habitantes, e son o primeiro paso dos futuros plans de actuación contra a contaminación sonora


Nas últimas décadas, a contaminación acústica ha crecido ata tal punto que, por exemplo, a Comisión Europea sinala que uns 80 millóns de europeos soportan diariamente contornas consideradas “inaceptables”, con máis de 65 decibeis (dB). España, segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS), é o segundo país máis ruidoso do mundo despois de Xapón: O 70% dos españois sofre niveis de ruído “inaceptables”.

Por iso, para evitar no posible o dano da contaminación sonora ao medio ambiente e á saúde dos cidadáns, o Parlamento Europeo aprobaba en xuño de 2002 a “Directiva sobre avaliación e xestión do Ruído Ambiental”. Entre outras cuestións, esta norma obriga aos Estados membros a elaborar mapas de ruído en áreas densamente poboadas, ofrecendo información sobre as áreas máis bulliciosas a diferentes horas do día. Segundo os expertos, estes mapas permiten o aforro de recursos e son a base das futuras actuacións en materia de ruído ambiental.

Os Estados Membros deberán someter a consulta pública as medidas a tomar e introducir as achegas dos cidadáns. A implantación dos mapas de ruído está suxeita a uns prazos previstos: En xuño de 2007 deberán elaborarse en todas as aglomeracións urbanas con máis de 250.000 habitantes, con especial atención ás áreas próximas a colexios, hospitais e parques públicos, así como nos grandes eixos viarios, ferroviarios e grandes aeroportos. En 2008, os Estados membros deberán contar con plans de acción para reducir a contaminación acústica, e en 2012, a directiva incluirá as áreas urbanas de 100.000 ou máis habitantes. Os responsables comunitarios prevén actualizar cada cinco anos estes mapas, así como as medidas aprobadas en cada país para descender os niveis do ruído. Así mesmo, os Estados Membros deberán someter a consulta pública as medidas a tomar e introducir as achegas dos cidadáns.

En España, o Ministerio de Medio Ambiente e os responsables das Comunidades Autónomas traballan desde hai meses na mellora das actuais normas, tanto a nivel estatal (a Lei do Ruído de 2003, baseada á súa vez na Directiva Europea), como a nivel autonómico. Para iso, a elaboración dos mapas de ruído de cada zona preséntase como un requisito previo fundamental.

Nesta nova normativa, os vehículos de motor, principais causantes da contaminación sonora urbana, non poderán superar en máis de 4 dB o nivel de emisión sonora da súa ficha de homologación. As ambulancias deberán ter un regulador de intensidade que reduza o seu efecto sonoro entre 70 e 90 dB a tres metros de distancia.

En canto ás zonas residenciais, o proxecto establece un límite de 60 dB en horario diúrno e de 50 dB no nocturno (de 23 a 7 horas). No interior dos fogares, os niveis sonoros nocturnos descenden a 30 dB nos dormitorios e a 35 dB no resto de habitacións (similar a unha conversación en voz baixa). Nos edificios de nova construción, o consumidor terá dereito a esixir ao vendedor a reparación de calquera defecto que impida o respecto ao límite de calidade acústica. Así mesmo, poderase denunciar aos representantes da autoridade que non fagan cumprir esta lexislación.

Pola súa banda, os límites nocturnos de emisións acústicas en zonas residenciais lindeiras quedan establecidos para bares e discotecas en 25 dB nos dormitorios e de 30 dB nas demais estancias. No caso das novas infraestruturas viarias, aeroportuarias ou ferroviarias este límite sitúase en 50 dB, ascendendo a 60 dB en horario diúrno. Os arredores das áreas sanitarias deberán ter unha contorna sonora que oscile entre os 45 dB diúrnos e os 55 dB nocturnos.

A evolución das medicións dos mapas de ruído pódese consultar na web de Avaliación e Xestión do Ruído Ambiental (EGRA) do Ministerio de Fomento. Así mesmo, diversas webs ofrecen tamén información, como a de Ruídos.org , que baseándose en datos do Instituto Nacional de Estatística (INE), expón as comunidades e capitais con maior número de vivendas con problemas acústicos.

Os desafíos dos mapas de ruído

Os mapas de ruído estiveron marcados pola tecnoloxía dispoñible así como pola experiencia dos responsables da súa medición. A enxeñaría acústica permitiu contar cos primeiros sonómetros portátiles desde os anos 50, mentres que os mapas de ruído veñen realizando desde a década dos 70.

A “cartografía sonora” combina toda a información dispoñible, os obxectivos do municipio, as ferramentas informáticas, etc., que se desenvolven no tempo, e vanse adecuando aos futuros avances. Así mesmo, estes mapas débense realizar de maneira que poidan compararse entre diferentes cidades e países, permitindo seguir a evolución e o cumprimento dos plans de actuación. Por iso, segundo os expertos, un mapa de ruído trátase en realidade dunha colección de mapas parciais.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións