Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Nacións Unidas lembra que as árbores son un “servizo de limpeza” natural das cidades

O último informe deste organismo sobre medio ambiente inclúe ás grandes urbes entre os ecosistemas do planeta a ter en conta

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 19deSetembrode2002

Contaminación atmosférica, degradación do chan, augas sen depurar e fragmentación do hábitat son problemas comúns a todos os ecosistemas do planeta, si exceptuamos os de montaña e os polares, e tamén son características comúns das cidades. Con todo, estas non adoitan aparecer nos informes sobre o estado do medio ambiente que cada ano elaboran distintos organismos internacionais, xa que o concepto de “ecosistemas urbanos” é novo e tamén controvertido paira algúns. Pero o certo é que a Organización paira as Nacións Unidas (ONU) ten una definición paira eles: “Una comunidade biolóxica onde os humanos representan a especie dominante ou clave e onde o medio ambiente edificado constitúe o elemento que controla a estrutura física do ecosistema”. Así se recolle no último informe realizado por este organismo, en colaboración co Banco Mundial e o Instituto de Recursos Mundiais, que dedica un capítulo a estes ecosistemas “esquecidos”.

Aínda que as urbes non son a paradigma do que a xente adoita incluír baixo o concepto de medio ambiente, sempre máis enfocado á natureza, as implicacións ambientais que teñen as cidades e o auxe do concepto de desenvolvemento sustentable levaron a incluílas na lista de ecosistemas do planeta. Non en balde, os ecosistemas urbanos cobren actualmente preto dun 4% da superficie da Terra -máis de 471 millóns de hectáreas, o que supón catro veces máis que os ecosistemas de auga doce, por exemplo- e neles teñen os seus lugares de residencia 2.700 millóns de persoas, una cifra esta última que, segundo o Fondo de Poboación da ONU, podería dispararse en 2030 a 5.100 millóns de persoas. Pero igual de importante que o número de persoas que viven nelas é a súa extensión, pois moitas veces as áreas urbanas non están delineadas, senón que se mesturan cos suburbios e as áreas rurais, pero a conversión do terreo xa se deu, aínda que logo a densidade de poboación sexa baixa.

Así mesmo, os ecosistemas urbanos figuran entre os espazos máis importantes do planeta en materia de benestar humano, produtividade e impacto ecolóxico.

Así, os ecosistemas urbanos, a diferenza dos naturais, atópanse altamente alterados pola construción de edificios, rúas, camiños, estacionamentos e outras estruturas arquitectónicas artificiais que forman una cuberta do chan practicamente impenetrable. Pero tamén as cidades conteñen ecosistemas naturais e seminaturales -prados e parques, bosques, terras cultivadas, humidais, lagos, arroios-, aínda que esa vexetación nalgunhas áreas poida estar tamén moi alterada, que se converten nos “pulmóns” das grandes urbes e achegan un amplo rango de bens e servizos.

Os espazos verdes nas cidades, así como os lagos e arroios, diminúen significativamente a temperatura (que pode ser entre 0,6 e 1,3 graos centígrados máis elevada que nas zonas rurais) e, por tanto, reducen o consumo de enerxía e a contaminación atmosférica. Paira ilustrar como funciona a vexetación neste capítulo, baste dicir que unha árbore grande por si só ten a capacidade de transpirar até 450 litros de auga por día, consumindo 1.000 megajulios de enerxía calórica paira impulsar o proceso de evaporación. Pero as árbores e bosques eliminan tamén dióxido de nitróxeno, dióxido de xofre, monóxido de carbono, ozono e outras partículas. Por exemplo, calcúlase que as árbores de Chicago (Estados Unidos) eliminan 5.575 toneladas de contaminantes atmosféricos por ano, un “servizo de limpeza” que o estudo da ONU cifra paira esa cidade en 9 millóns de dólares. Pero as árbores non só melloran a calidade do aire e regulan a temperatura, senón que tamén supoñen un eficaz remedio contra os altos niveis de ruído que predominan nas cidades. Un cinto de 30 metros de árbores altas, combinado con superficies suaves, pode contribuír a reducir os niveis de ruído nun 50%.

Pero o certo é que cada vez hai menos zonas verdes nas cidades e estas crecen a un ritmo de 160.000 persoas ao día, co consecuente aumento no uso de recursos naturais e na xeración de desperdicios. Calcúlase que una cidade cunha poboación dun millón de habitantes en Europa require cada día unha media de 11.500 toneladas de combustibles fósiles, 320.000 toneladas de auga e 2.000 toneladas de alimentos, a maioría dos cales se producen fóra da cidade, polo que ademais habería que sumar, por exemplo, o consumo de enerxía que fixo posible o transporte. Isto é o consumo, pero que xera cada día a cidade? Nada menos que 300.000 toneladas de augas residuais, 25.000 toneladas de dióxido de carbono e 1.600 toneladas de residuos sólidos.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións