Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente > Enerxía e ciencia

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Novos materiais

Na UE elaboráronse 1.400 proxectos de investigación na ciencia dos materiais

Tixolas que non se pegan, roupa impermeable que deixa transpirar, medios de transporte máis lixeiros e resistentes, pantallas planas e delgadas como un libro ou skis máis estables, son, por citar só algúns, obxectos ou dispositivos que forman parte da nosa vida. Outros, como fármacos ultra-precisos deseñados a medida, músculos artificiais ou metais que se auto-reparan, atópanse aínda en fase de desenvolvemento ou na mente dos científicos e serán pronto tan cotiáns como os xa mencionados. Todos eles son resultado directo da chamada ciencia dos materiais, unha rama científica que nos brindará grandes descubrimentos nos próximos anos.

Como son -e serán- os novos materiais

A nanotecnoloxía é un dos novos campos que promete cambios espectaculares na fabricación de novos materiais. A nanotecnoloxía é a ciencia de fabricar e controlar estruturas e máquinas a nivel e tamaño molecular, capaz de construír novos materiais átomo a átomo. A súa unidade de medida, o nanómetro, é a milmillonésima parte dun metro, 10 -9 metros. Algúns destes dispositivos utilízanse na actualidade, por exemplo os nanotubos, pequenas tubaxes conformadas con átomos de carbono puro paira deseñar todo tipo de enxeños de tamaño nanoscópico.

Daniel López, investigador do laboratorio de Nanofabricación de Bell Labs, de Lucent Technologies, fala tamén dos metamateriales, compostos cuxas propiedades físicas son distintas á dos seus constituíntes. Algúns deles fabrícanse con técnicas de nanotecnoloxía similares ás que se usan paira fabricar micromáquinas e circuítos integrados. Segundo López, una vantaxe destes metamateriales é que con eles se poderían fabricar lentes planas que permitirían enfocar a luz en áreas máis pequenas que a lonxitude de onda da luz, co que poderían conseguirse aplicacións no terreo da óptica ou das comunicacións totalmente inéditas. Una destas posibles aplicacións serían os computadores ópticos, moitísimo máis potentes e rápidos que os actuais, aínda que o seu desenvolvemento atópase aínda nunha fase moi preliminar.

Así mesmo, os materiais intelixentes revolucionarán a forma de concibir a síntese de materiais, posto que serán deseñados para responder a estímulos externos, estender a súa vida útil, aforrar enerxía ou simplemente axustarse para ser máis confortables ao ser humano. Así, as investigacións en nanomateriales permitirán no futuro, por exemplo, sistemas de liberación de fármacos ultra-precisos, nanomáquinas para microfabricación, dispositivos nanoelectrónicos, tamices moleculares ultra-selectivos e nanomateriales para vehículos de altas prestacións. Segundo Castro Otero, os materiais intelixentes poderán replicarse e repararse así mesmos, e mesmo, se fose necesario, autodestruirse, reducíndose con iso os residuos e aumentando a súa eficiencia. Entre os materiais intelixentes que se están investigando atópanse os músculos artificiais ou os materiais que “senten” as súas propias fracturas.

Pola súa banda, os materiais biomiméticos buscan replicar ou “mimetizar” os procesos e materiais biolóxicos, tanto orgánicos como inorgánicos. Os investigadores que traballan neste tipo de materiais perseguen un mellor coñecemento dos procesos utilizados polos organismos vivos para sintetizar minerais e materiais compostos, de maneira que poidan desenvolverse, por exemplo, materiais ultraduros e, á vez, ultraligeros.

A chamada biomedicina, así como outras novas disciplinas, como a biotecnoloxía, a xenómica ou a proteinómica, perseguen tamén a creación de novos materiais que poidan dar lugar ao desenvolvemento, por exemplo, de tecidos e órganos artificiais biocompatibles, células nai, colectores de tamaño molecular e intelixentes para a dosificación controlada de fármacos, proteínas bioactivas e xenes, chips de ADN, dispositivos de bombeo, válvulas altamente miniaturizadas, unha especie de plásticos, os polímeros, altamente biodegradables e medioambientalmente limpos a partir de microorganismos para evitar a utilización de derivados do petróleo como materia prima, e unha infinidade de posibilidades que neste momento se atopan na mente dos científicos.

Pedro Gómez Romeu, investigador do Instituto de Ciencia de Materiais de Barcelona do CSIC, fala tamén de ‘materiais invisibles’: “Son especies e subespecies de materiais que non están á vista, pero que constitúen a esencia de multitude de dispositivos e produtos que cada vez nos parecen máis indispensables”. A súa utilidade reside non tanto nas súas propiedades mecánicas como nas súas propiedades químicas, magnéticas, ópticas ou electrónicas. Aínda que representen unha pequena parte dos dispositivos nos que actúan, cumpren neles un papel estelar. Entre estes materiais invisibles, Gómez Romeu fala por exemplo dos empregados nas baterías, nas pantallas planas de computadores, teléfonos móbiles, paneis electrónicos e outros dispositivos, ou nas películas sensibles aos raios-X.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións