Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O 90% do “lixo electrónico” contaminante deposítase en vertedoiros sen ningún tratamento previo

A nova directiva comunitaria só alcanzará a reciclar a metade dos sete millóns de residuos acumulados en Europa

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 15deFebreirode2002

Non todo son avances e vantaxes nas novas tecnoloxías. A nunca escrita lei da “obsolescencia programada” que impera no mercado, converteu os seus produtos nun problema ecolóxico de primeira orde. Un sete millóns de toneladas de “lixo electrónico” acumulada en Europa esperan á inminente Directiva sobre Residuos Eléctricos e Electrónicos que se aprobará durante a presidencia española. É o que a industria chama o “parque histórico”, xerado grazas á magnífica saúde do sector. Esa cifra crece cada ano un 5%.

Os teléfonos móbiles e sobre todo, os computadores, marcan a pauta desa lei mercantil que reduce a duración do aparello e desterra o servizo de reparacións. “A vida útil dun computador non superará os dous anos en 2005. Calquera os acumula no trasteiro en espera de que facer”, admite Jaime Fernández, xefe de Protección Ambiental da Xunta de Castela e León.

Segundo a exposición de motivos da citada directiva, o 90% destes residuos “deposítanse en vertedoiros, incinéranse ou se valorizan sen ningún tratamento previo”. “Boa parte dos diversos axentes contaminantes que se atopan no fluxo dos residuos urbanos proceden deles”, continúa o diagnóstico europeo. Só nos últimos dous anos vendéronse en España trinta millóns de teléfonos móbiles, que deixaron fóra de uso outros 18. Así mesmo, un millón de computadores, coa súa carga de metais e derivados plásticos están en igual situación. Son a punta do iceberg do “lixo electrónico”, á que se suman os electrodomésticos convencionais.

Diagnóstico sen solucións

Cada europeo xera ao ano oito quilos de lixo electrónico. “Coa próxima normativa europea esperamos que se poidan recoller a metade; entre catro e seis quilos”, calcula o responsable de Proxectos da Asociación Nacional de Industrias da Electrónica e Telecomunicacións (Aniel), Manuel Santos. E é que o camiño a percorrer é moi longo. A Lei de Residuos de 1998 esqueceuse desta parcela e “agora hai que pasar do vertedoiro incontrolado actual, á reciclaxe e o tratamento, todo de forma moi rápida”, resume Manuel Santos.

Todos os sectores coinciden en que a esperada directiva fai un completo diagnóstico do problema pero non se atreveu coas solucións. Non interesa á Unión Europea meterse co motor da “nova economía”. “Contempla a recollida selectiva pero non concreta como. Esquécese da prevención en orixe. Non aparece a reutilización. Ante o acortamiento “artificial” da vida onde quedan os dereitos do consumidor?”, puntualiza o responsable de residuos de Ecoloxistas en Acción, Miguel Anxo Ceballos. Industria e ecoloxistas coinciden en máis cousas. “Hoxe día o 90% do material de fabricación é recuperable”, explica Santos. “Por iso, xa non están xustificados determinados compoñentes tóxicos”, acouta Ceballos.

Así as cousas, os enormes sectores implicados se aprestan á gran batalla. Modelos como o de recuperación do vidro e o cartón e papel grazas a fundacións públicas (Ecovidrio e Ecoembes) ou o canon de depuración que se paga xunto ao de consumo de auga, apúntanse como fórmulas que asuman todos os sectores. Pero a industria xa apunta a que “non porá diñeiro ata que a directiva non obrigue ás empresas”. Pronto o comprador pagará o “imposto ecolóxico” derivado do computador que leva á súa casa e que irremediablemente quedará obsoleto.

“Non me tires, recíclame”

A reciclaxe é un negocio pero aínda apenas espertou: só alcanza ao 3% da industria tecnolóxica. As campañas paira recuperar aparellos do tipo “Non me tires, recíclame” (móbiles en desuso en 2001) tratan de preparar ao país paira o plan nacional paira organizar a reciclaxe que, máis pronto que tarde, porase en marcha.

O proceso de tratamento é sinxelo: descontaminación, trituración e venda do material aproveitable. Indumetal Recicling, o maior reciclador español, factura xa preto de 25 millóns de euros (4.159 millóns de pesetas). Cobra uns 2,4 euros por cada computador (400 pesetas) e 0,15 (25 pesetas) por móbil. Os catro metais básicos que levan estes aparellos (mercurio, chumbo, cadmio e cromo) quedan na empresa, que os converte en po asimilable ao ambiente, mentres os produtos plásticos van a outros recuperadores. Experiencias “espontáneas” como os Traperos de Emaus ou os Recuperadores de Economía Solidaria, que poderían recolocar o 60% de aparellos, son só o reverso dunha economía que basea no malgasto parte do éxito.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións