Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O CSIC descobre en Formentera a especie máis lonxeva da biosfera

Os investigadores acharon un clon de Posidonia oceánica con 100.000 anos de idade

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 03deFebreirode2012

Un equipo de investigadores do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) achou en Formentera un clon de Posidonia oceánica, unha especie mariña ameazada e endémica do Mediterráneo, con 100.000 anos de idade, o que converte a esta especie “na máis lonxeva da biosfera”, segundo informou o organismo público de investigación.

A clave desta lonxevidade atópase no crecemento clonal, un proceso que Posidonia comparte co resto das angiospermas (plantas superiores con flor) mariñas. Está baseado na continua división das súas meristemos (rexións onde se producen novas células) e rizomas, talos que crecen a un ritmo moi lento, aproximadamente un centímetro ao ano, e conectan as novas plantas que crean.

O CSIC destaca que os científicos descubriron agora que os rizomas ocupan lentamente o espazo ata estenderse varios quilómetros, o que produce millóns de plantas a partir dun mesmo clon. “Estes rizomas son leñosos, moi resistentes á degradación e manteñen as conexións co mesmo clon durante miles de anos. O proceso é lento porque os talos teñen un centímetro de diámetro e as follas poden alcanzar ata un metro de lonxitude. Ademais, o xenoma de Posidonia é moi conservativo e resistente ás mutacións”, explicou o investigador do CSIC Carlos Duarte.

Para chegar a estas conclusións, publicadas no último número da revista “PLoS ONE”, os investigadores tomaron mostras nunha cincuentena de pradarías de Posidonia do mar Mediterráneo, desde Chipre ata Almería. Tras secuenciar as plantas observaron que moitos clons ou genotipos estaban en pradarías separadas por ata 10 quilómetros de distancia. Os resultados suxiren que a especie se caracteriza por unha “gran plasticidad fenotípica”, é dicir, que os genotipos poden adaptarse á variación local dos recursos axustando o seu modo de crecemento. “En rexións pobres en nutrientes, como o mar Mediterráneo, o crecemento será máis lento, as raíces alcanzarán unha maior lonxitude e as follas serán máis longas e delgadas para aumentar a eficiencia”, sinalou Duarte.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións