Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O ecoturismo pode entrañar perigo paira os ecosistemas naturais, segundo Nacións Unidas

Esta práctica, moi en boga, xurdiu como una forma de paliar os impactos negativos do turismo convencional

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 25deSetembrode2002

Cada vez máis a xente foxe dos típicos destinos vacacionais paira pasar os seus días de asueto rodeados de natureza. Desde os safaris paira observar os animais salvaxes nas sabanas africanas, pasando polo mergullo nas augas turquesas do Caribe e os seus arrecifes de coral, até as excursións guiadas na selva húmida tropical brasileira, o turismo de natureza está en boga. Una tendencia que comezou na década pasada cando as autoridades e expertos en materia de turismo, así como os ecoloxistas propuxeron o ecoturismo como una forma de paliar algúns dos impactos negativos do turismo convencional e, ao mesmo tempo, xerar ingresos, crear postos de traballo e atraer o investimento.

Segundo datos do Banco Mundial, o valor do turismo mundial supera os 440.000 millóns de dólares (case 433.000 millóns de euros), e estímase que o da natureza podería representar entre o 40 e o 60% dese gasto total. Unha porcentaxe que induce a pensar que non todo o que se vende como turismo ecolóxico é tal. Así, a definición adoptada pola Sociedade Internacional de Ecoturismo é “una maneira responsable de viaxar a zonas naturais, que conserva o medio ambiente e contribúe a soster o benestar dos aldeáns”. Un concepto ao que Nacións Unidas (ONU) mostrou o seu apoio ao declarar este ano como Ano Internacional do Ecoturismo. Con todo, a propia ONU recoñece no seu informe “Recursos mundiais 2002” que, “no seu maior parte, o turismo de natureza non chega a cumprir os ideais de responsabilidade social” implícitos nesa definición.

Así mesmo, asegura que “é posible que os destinos e viaxes que se comercializan como oportunidades de ecoturismo céntrense máis en ofrecer aloxamentos máis favorables ao medio ambiente que no desenvolvemento comunitario, a conservación ou a educación turística”. Por tanto, a realidade destas viaxes é que poden soster os ecosistemas e degradalos ao mesmo tempo. Tendo en conta que a maior parte dos ecoturistas proceden de América do Norte e Europa e que a maioría dos destinos están no mundo en desenvolvemento, estar a facer un fraco favor a estes países se non se consegue que o turismo de natureza sexa compatible coa conservación.

Pero a ONU tamén recoñece que “mesmo algúns dos ecosistemas que se manexan coidadosamente baixo os principios do ecoturismo mostran signos de degradación”. Paira ilustrar os perigos que o ecoturismo pode entrañar paira os ecosistemas naturais, o informe da ONU toma como exemplo ás illas Galápagos, un paraíso natural e punto neurálxico de diversidade biolóxica. Non en balde, a metade das aves, o 32% das plantas e o 90% dos réptiles que alí habitan non existen en ningunha outra parte do mundo. A primeira vista, di o informe, as illas Galápagos ejemplifican a promesa do ecoturismo. Cada ano o arquipélago atrae a máis de 62.000 visitantes que pagan por mergullar e pasear entre as 120 illas volcánicas e ecosistemas que, entre outras especies exóticas, conteñen as tartarugas que toman o nome das illas.

Segundo os datos da ONU, o turismo en Galápagos produce até 60 millóns de dólares ao ano e constitúe a fonte de ingreso do 80% dos seus residentes. Desde 1970, o número de visitantes multiplicouse por dez, contribuíndo a ampliar os recursos do servizo de parques de Ecuador e crear un modelo de ecoturismo de alta calidade e baixo impacto. Con todo, cando a situación mírase máis de cerca aparecen as contraprestacións que leva.

Así, a poboación permanente das illas triplicouse nos últimos 15 anos debido ao fluxo de inmigrantes que buscan traballo na economía turística das illas, o que carrexa ademais una maior contaminación e explotación dos recursos pesqueiros. E, en contra do que persegue o ecoturismo, estímase que tan só o 15% do capital que se ingresa por turismo vai directamente á economía de Galápagos.

Algúns exemplos sobre financiamento do ecoturismo que se recollen no último informe do Worldwatch Institute, organismo cuxo fin é promover una sociedade sustentable, demostran até que punto nalgunhas zonas non se respecta que os ingresos provenientes destes espazos naturais revertan neles ou ben as taxas que cobran non alcanzan ese obxectivo. En Costa Rica, por exemplo, as taxas que pagan os visitantes por entrar nos parques só proporcionan una cuarta parte do orzamento anual paira xestión, conservación e protección.

Nalgúns casos non se reinviste nin un só dólar turístico na conservación ou xestión de parques, senón que o diñeiro vai parar ás arcas gobernamentais ou a mans das autoridades corruptas do parque. Un estudo revela que nin un céntimo dos 3,7 millóns de dólares pagos polos turistas por visitar as illas fronte a Baixa California, en 1993, destinouse á xestión e protección destas zonas.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións