Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

O elefante pigmeo de Borneo podería derivar do extinto elefante de Java, segundo WWF/Adena

Se se confirma esta teoría, trataríase da primeira traslocación de elefantes exitosa coñecida na historia
Por EROSKI Consumer 7 de Maio de 2008

Un recente estudo científico de WWF/Adena apunta a que o elefante pigmeo de Borneo podería non ser autóctono desta illa do sueste asiático. Segundo o citado traballo, estes exemplares poderían ser os últimos sobreviventes dos elefantes de Java, accidentalmente salvados da extinción hai séculos polo Sultán de Sulu.

O elefante pigmeo, que habita nunha área do nordés da illa de Borneo, tivo sempre un halo de misterio ao redor das súas orixes. A especie resulta diferente en comparación con outros elefantes asiáticos tanto no seu comportamento como na súa aparencia. Ademais os científicos preguntábanse por que nunca se dispersaron a outras partes da illa. Agora un artigo científico de WWF/Adena apoia a crenza local de que os elefantes foron traídos a Borneo desde Java hai séculos polo Sultán de Sulu e posteriormente abandonados na selva.

“Fai centos de anos, os elefantes eran trasladados dun lugar a outro de Asia, normalmente como agasallos entre os gobernantes”, detallou Shim Phyau Soon, un garda forestal malayo retirado, cuxas ideas sobre as orixes dos elefantes parcialmente inspiraron a investigación actual. “É emocionante pensar que os elefantes que habitan nos bosques de Borneo poidan ser o último vestixio dunha subespecie que se extinguiu na súa nativa illa de Java, Indonesia, hai séculos”, agregou.

Primeira traslocación de elefantes

Se finalmente demóstrase que o elefante pigmeo de Borneo é en realidade o elefante de Java, unha illa a máis de 1.200 quilómetros ao sur da súa actual distribución, podería ser “a primeira traslocación de elefantes coñecida na historia que perdurou ata os tempos modernos, o que proporcionaría aos científicos datos importantes dun longo experimento que durou séculos”, explicaron desde a organización conservacionista.

Publicado este mes en Sarawak “Museum Journal” baixo o título de Orixes “dos elefantes Elaphas maximus L. de Borneo”, este novo traballo sinala que non hai probas arqueolóxicas da presenza nun pasado afastado de elefantes en Borneo. “Se se deixa un macho e unha femia de elefantes fértiles nun hábitat suficientemente bo, en teoría, poderían orixinar unha poboación de miles de individuos en menos de 300 anos. Poida que isto sexa o que ocorrese aquí”, comentou un dos coautores do artigo, Junaidi Payne, de WWF.

“Se resulta certo que proceden de Java, esta fascinante historia demostra o valor de loitar pola conservación dos últimos individuos dunha especie en perigo de extinción”, declarou Christy Williams, coordinador do programa de elefantes e rinocerontes asiáticos de WWF. “Este artigo anímanos a pensar na traslocación dalgúns exemplares dos críticamente ameazados rinocerontes de Sumatra e de Java, a hábitats máis favorables para aumentar as súas posibilidades de supervivencia”, engadiu.