Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O elo perdido entre os peixes e os animais terrestres viviu fai 375 millóns de anos no Ártico canadense

Era un depredador de auga doce con dentes afiados, cabeza similar á dun crocodilo e corpo esmagado

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 06deAbrilde2006

“Tiktaalik roseae” é o nome co que foi bautizado o animal que se considera o elo perdido entre os peixes e os animais terrestres. Científicos estadounidenses recuperaron tres esqueletos moi ben conservados no Ártico canadense que corresponden a especímenes de entre 1,2 e 2,7 metros de lonxitude.

Esta nova especie, que os seus descubridores presentan hoxe na revista “Nature”, viviu fai 375 millóns de anos. Era un depredador de auga doce con dentes afiados, cabeza parecida á dun crocodilo e corpo esmagado. O seu cranio, pescozo, costelas e a parte final das extremidades parecen dun cuadrúpedo primitivo; a mandíbula, outra parte das aletas e as escamas son propias dun peixe.

Os investigadores aseguran que os seus ombreiros, cóbados e bonecas eran capaces de soportar o seu peso en terra firme. “Tiktaalik difumina os límites entre os peixes e os animais terrestres. Este animal é, á vez, un peixe e un tetrápodo”, sinala Neil Shubin, da Universidade de Chicago e, xunto a Ted Daeschler, da Academia de Ciencias Naturais de Filadelfia, un dos descubridores desta especie.

O achado é froito de cinco anos de traballo no Ártico. Os científicos atoparon os primeiros restos de animais do Devónico na provincia de Nunavut en 2002, pero non volveron á rexión ata dous anos despois. Foi entón cando deron con Tiktaalik “” nunha formación rochosa de fai 375 millóns de anos. “En dúas semanas, conseguimos tres especímenes articulados dunha criatura que sabiamos que estaba na cúspide da transición entre os animais acuáticos e os terrestres”, lembra Shubin.

O noso pasado afastado

“Tiktaalik” marcou un antes e un despois na evolución. “Este animal representa a transición da auga á terra. É tan parte da nosa historia como o ‘Australopithecus africanus’ (un dos primeiros homínidos) -sinala Shubin-. Cando falamos da boneca deste peixe, estamos a falar da orixe de partes da nosa boneca. É a nosa rama da evolución. É a nosa boneca. É a evolución do noso pescozo. É a do noso oído. É o noso pasado afastado”.

O esqueleto do animal suxire, segundo os investigadores, que vivía no fondo de augas pouco profundas e ás veces podería saír a terra durante curtos períodos de tempo. A estrutura ósea das extremidades anteriores non é a propia dun peixe. O ombreiro, o cóbado e a boneca do que parece unha aleta son os propios das patas dun animal terrestre. “É unha aleta capaz de soportar a un animal”, di Shubin.

O “pezápodo”, como o chama a modo de broma o investigador estadounidense, debe o seu nome ao Consello de Anciáns dos Nunavut, ao que os científicos pediron que propuxese unha denominación para a nova especie. Elixiron “Tiktaalik”, que en idioma inuit significa “gran peixe de auga doce”.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións