Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O maior satélite científico de Europa, o Envisat, está xa en órbita

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Sábado, 02deMarzode2002
img_envisat 1

Envisat
Está a crecer o buraco da capa de ozono? Que concentración de gases de efecto invernadoiro hai na atmosfera? A que velocidade se derriten os casquetes polares? O satélite científico Envisat, o maior construído nunca en Europa, axudará aos expertos a dar resposta a estas e outras preguntas. Na base da Axencia Espacial Europea en Kurú (Guayana francesa) todo funcionou segundo o previsto. Despois de que o pasado 13 de xullo un fallo no lanzador Ariane 5 impedise que o satélite de telecomunicacións Artemis alcanzase a órbita adecuada, todos na Axencia Europea do Espazo (ESA) cruzaron os dedos.

Nada fallou nesta ocasión. O Envisat xa está a 800 quilómetros de altura sobre a superficie da Terra e, se todo sae segundo o previsto, estará operativo en poucas semanas. O Envisat, un proxecto no que todos os asinantes do protocolo de Kioto teñen postas as súas esperanzas, custou uns 2.300 millóns de euros e dez anos de deseño, desenvolvemento e construción. Preto de 700 científicos europeos mostraron xa o seu interese por traballar cos datos que forneza este enorme paralelepípedo de 10 metros de altura, 25 metros de lonxitude cos seus paneis despregados e oito toneladas de peso que, co seu dez instrumentos científicos, será capaz de realizar estudos de química atmosférica e bioloxía mariña (incluído o movemento de plancto), e mesmo será capaz de previr sobre catástrofes naturais.

Envisat foi construído por Astrium, o maior consorcio aerospacial europeo, do que forman parte cincuenta compañías. Á industria espacial española, por exemplo, correspondeulle o 4,42 % do proxecto. A carcasa que sustenta os equipos e os paneis do radar principal foron tarefa de CASA. E empresas como GMV, CRISA, Sener e Alcatel España, fixéronse cargo de programas informáticos e sistemas electrónicos.

Este laboratorio xigante -que percorrerá a terra en intervalos de 100 minutos 14 veces ao día, nun ciclo de 35 xornadas- poderá realizar o máis completo mapa do mundo en tan só tres días.

Os seus datos chegarán á estación terrestre da ESA en Kurina (Suecia), a Fucino (Italia) ou ao satélite geoestacionario Artemis que, finalmente, e grazas ao seu sistema de propulsión iónica puido alcanzar os 36.000 quilómetros de altura. Pero outros moitos lugares, entre eles Menorca, actuarán como puntos de seguimento do satélite en Europa.

Atrasos e nervios

Aínda que os proxectos da ESA sempre sofren os consabidos atrasos respecto ao tempo de construción ou lanzamento previsto, o caso do Envisat (ENVIronmental SATellite) foi especialmente estresante. Nun principio díxose que en 1999 debía substituír ao tamén satélite ambiental ERS-2, pero non estivo a tempo. Cando finalmente se fixou a data de lanzamento para mediados de outubro do pasado ano, os problemas no lanzamento do Artemis -outra das xoias da coroa desa con quen, por certo, o Envisat comunicarase- obrigaron a aprazar a súa posta en órbita.

En agosto, os responsables do consorcio aeronáutico Arianespace deron por liquidado o problema. O aceso do último motor do lanzador Ariane 5 fallara aquela aciaga noite do 12 de marzo en Kurú, pero as recomendacións para os voos posteriores xa estaban feitas. Finalmente, e se todo sae segundo o previsto, outro exemplar do ata agora prestixioso foguete europeo colocará ao Envisat a 800 quilómetros de altura, onde poderá despregar os seus paneis solares de 14 x 4,5 metros, capaces de proporcionar 6,6 quilowatts de enerxía eléctrica.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións