Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O quecemento do Atlántico Norte provoca máis mortes nas focas arpa

O aumento de temperaturas reduciu a cuberta de xeo en zonas de cría desta especie

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 05deXaneirode2012

O quecemento do Atlántico Norte durante os últimos 32 anos reduciu de maneira significativa a cuberta de xeo en zonas de cría de focas arpa (Pagophilus groenlandicus), o que deu lugar ás taxas de mortalidade máis altas entre as crías de foca dos últimos anos, segundo un novo estudo dirixido pola Universidade de Duke e publicado na revista ‘PLoS ONE’. “O tipo de mortalidade que ten lugar no leste de Canadá é dramático e pon en perigo a capacidade de recuperación da poboación de focas”, destaca o investigador no Laboratorio Mariño da Universidade de Duke, David W. Johnston.

Este estudo é o primeiro en mostrar que a cuberta de xeo mariño estacional, no catro rexións de cría de focas arpa no Atlántico Norte, diminuíu ata nun 6% por década desde 1979, ano en que comezaron os rexistros por satélite. As focas arpa necesitan xeo estable no mar durante o inverno para dar a luz e aleitar ás súas crías, ata que poidan nadar e cazar pola súa conta. As focas femias adoitan buscar as placas de xeo máis grosas e antigas nas augas subárticas. “Como especie, as focas arpa adoitan ser capaces de facer fronte aos cambios naturais no clima, pero a nosa investigación suxire que poden non estar tan ben adaptadas para reaccionar ante os efectos da variabilidade a curto prazo, combinados co cambio climático a longo prazo e as influencias humanas, tales como a caza e a captura incidental”, afirma Johnston.

Para avaliar o impacto acumulativo destes factores, os investigadores analizaron imaxes satelitales do xeo no inverno desde 1992 ata 2010 no Golfo de San Lorenzo -unha rexión de cría de focas ao leste de Canadá- e comparáronas cos informes anuais de varamientos de crías de foca mortas na rexión. Tamén compararon os datos coa Oscilación do Atlántico Norte (NAVE), un fenómeno climático que controla a intensidade dos ventos do oeste e as treboadas, que afecta en gran medida ao clima de inverno e á formación de xeo mariño. Estas análises revelaron que o aumento da mortalidade das crías produciuse no noroeste do Atlántico nos anos en que a capa de xeo foi máis lixeira e a NAVE máis débil.

A análise dos datos máis antigos revelou que os cambios na cuberta de xeo, relacionados coa NAVE, poden contribuír a un importante declive das poboacións de focas na costa este de Canadá entre 1950 e 1972, así como a un período de recuperación sostido desde 1973 ata o ano 2000. “Isto mostra claramente que a poboación de focas no Atlántico varía bastante en sintonía coas tendencias da NAVE e as condicións correspondentes do xeo do inverno”, explica Johnston. “Con todo, independentemente das condicións da NAVE, os modelos mostran que a cuberta de xeo mariño en todas as rexións de cría de focas arpa no Atlántico Norte reduciuse ata nun 6% por decenio durante o período de estudo, e que as perdas nos anos malos superan as ganancias nos anos bos”, engade.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións