Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O quecemento do planeta fai chegar peces tropicais ao Golfo de Biscaia

Capturáronse exemplares que viven a 3.500 quilómetros das súas áreas habituais

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 12deMaiode2002

O biólogo e director do Centro Oceanográfico de Xixón, Luís Valdés, afirma que na década dos 90 a auga do Golfo de Biscaia quentouse medio grao entre a superficie e os 40 metros de profundidade, na chamada capa fótica. Este científico, membro do Comité de Oceanografía do Consello Internacional da Exploración do Mar, non ten dúbidas de que a acción do home alterou en só unhas décadas o equilibrio natural de todo o planeta.

Uno dos exemplos máis notorios destes cambios é a aparición en augas do Golfo de Biscaia de peixes subtropicales que teñen o seu hábitat natural a miles de quilómetros das nosas costas. Dun deles, o chamado peixe de San Pedro prateado, que vive en augas das illas Azores, 21º ao norte do Ecuador, capturáronse nos últimos anos 36 exemplares, algún deles de até 67 centímetros de lonxitude.

Outro peixe de augas tépedas, abundante nas augas africanas sobre os 26º de latitude Norte e que caeu nas redes de pescadores do Cantábrico, é o chamado Cyttopsis roseus. Até o momento, capturáronse 19 exemplares desta especie africana. Estas observacións foron establecidas polo investigador francés Jean-Claude Quero, un experto ictiólogo que describiu varias especies descoñecidas.

Os achados destes exemplares, que até 1970 raramente excedían o Golfo de Cádiz, producíronse sempre no límite da plataforma continental europea e a distancias considerables da súa contorna natural: no caso do peixe de San Pedro prateado anotouse a presenza de exemplares ao norte do mar de Irlanda, é dicir a máis de 3.500 quilómetros das súas áreas habituais.

“O océano quentouse”, advirte Valdés. “Estudos confirmaron que, en todo o planeta, a auga de mar subiu a súa temperatura 0,03 graos até os 3.000 metros de profundidade”. A cifra parece pequena, pero se imaxinan a calor que é necesario xerar paira subir, aínda que só sexa unhas centésimas de grao, o contido dunha piscina do tamaño da Terra e de tres quilómetros de profundidade?. Detrás dese quecemento podería atoparse o chamado efecto invernadoiro provocado pola utilización de combustibles fósiles.

Augas máis cálidas

Pola súa banda, do estudo das series temporais dos últimos dez anos no Golfo de Biscaia, o equipo de Luís Valdés constatou un quecemento de 0,06 graos cada ano. Tamén parece pouco, pero as consecuencias empezan a ser evidentes. “Varias especies subtropicales péscanse xa en augas do Norte. Atopan a súa temperatura óptima de distribución máis ao Norte. Polo momento non son poboacións estables, pero cada vez aparecen máis e máis ao Norte. Algo cambiou”, alerta.

Valdés explica que na capa superficial do mar (entre os 30 e os 40 metros) prodúcense os procesos biolóxicos que xeran a vida no ecosistema mariño. Os sales nutritivas do fondo ascenden até a luz. Alí nace a vida. O fitoplancto aliméntase dos nutrientes e esa sopa vital serve como sustento ao zooplancton, ás larvas de pequenos peixes… Cambios simples na temperatura da auga poden alterar ese equilibrio.

De feito, os científicos constataron que, cando a auga da superficie é máis quente, intensifícase a chamada termoclina, una barreira física “que impide -sinala Luís Valdés- o intercambio fluído de nutrientes desde o fondo cara á superficie. No canto de haber nova produción, o sistema aproveita os residuos existentes e recíclaos. Creemos que o quecemento da auga diminúe a produción neta. No Golfo de California- alerta o biólogo xixonés- identificouse una diminución de plancto do 40%”.

“Os peixes pequenos atopan menor cantidade de alimento que antes. As especies que se nutren deles son máis resistentes e teñen maior capacidade de adaptación aos cambios climáticos”, resume o novo escenario Ignacio Olaso, do Oceanográfico de Santander.

Demasiadas coincidencias

Pola súa banda, Luís Valdés asegura que no Golfo de Biscaia xa se constataron fenómenos similares aos de California. “Nas augas costeiras ha diminuído considerablemente a diversidade do zooplancton”, di. Así mesmo -e como sucede cos peixes exóticos-, Valdés detectou ao sur de Inglaterra e, por suposto, en toda a cornixa cantábrica, a presenza dunha especie de zooplancton (Temora stylifera ) que, até o ano 1960 non excedera o norte de Portugal. “As previsións científicas din que se a temperatura da auga sobe dous graos, as especies desprázanse 200 millas ao Norte”, apunta o investigador do Instituto Español de Oceanografía.

Desxeo de glaciares e polos, quecemento do mar, cambios nas rutas migratorias de atunes e caballas. Demasiadas coincidencias. “O ecosistema está a darnos pistas… A única hipótese capaz de explicar todos estes cambios é o quecemento global producido polo home”, sinala Valdés.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións