Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O WC énchese de lixo

Os residuos impropios arroxados ao váter aumentan e xeran un considerable impacto ambiental e económico

Img desatascar inodoro list Imaxe: Nellu Mazilu

Toallitas, tampones, lejía, medicamentos, pinturas, restos de comida, etc.. A lista de residuos que acaban no WC e non deberían arroxarse é cada vez maior e, con iso, o seu impacto ambiental e económico. Así o sinalan os responsables dos sistemas de depuración de augas residuais. Este artigo explica o impacto do lixo impropio no WC, sinala os residuos que non hai que tirar polo váter e apunta como desfacerse ben dos devanditos residuos impropios.

O impacto do lixo impropio no WC

Img desatascar inodoro art
Imaxe: Nellu Mazilu

A cantidade de residuos que acaban no váter e non deberían tirarse por aí é cada vez maior. “A achega de material artificial (nin residuos orgánicos nin excretas humanas) é de 25 gramos por habitante e día en peso húmido, un 20% da carga contaminante total achegada”, segundo Fernando Morcillo, director xeral da Asociación Española de Abastecementos de Auga e Saneamento (AEAS).

O sobreesfuerzo económico destes residuos suporía entre un 10% e un 18% do custo público de depuración de augas residuaisAs consecuencias ambientais e económicas dese lixo impropio son considerables, segundo o responsable da AEAS. Os residuos biodegradables pódense depurar, pero xeran maiores custos e un maior consumo enerxético, co consecuente dano ambiental indirecto. Os residuos químicos, de difícil depuración, son os máis perigosos porque provocan problemas finais en ríos e mares.

O sobreesfuerzo económico destes residuos suporía entre un 10% e un 18% do custo público de depuración de augas residuais e, de seguir así, aumentarán aínda máis, segundo estimacións da AEAS. Fernando Morcillo explica que a operación e mantemento dunha depuradora para unha poboación de 300.000 habitantes pode roldar entre 0,13 e 0,20 euros diarios por metro cúbico depurado (por unha familia de catro membros entre 48 e 73 euros anuais), segundo a tecnoloxía e as características da depuradora, e sen incluír a amortización do investimento na infraestrutura.

Residuos que non hai que tirar polo váter

A AEAS elaborou unha lista de produtos que os cidadáns tiran ao WC con maior impacto:

  • Toallitas “hixiénicas” ou húmidas, compresas, tampones, cueiros, algodóns e outros materiais de celulosa ou téxtil similares, así como preservativos: os máis visibles e verteduras en máis cantidade. Non son os máis perigosos para o medio ambiente, pero producen diversos atascos, danos e maior consumo enerxético nos sistemas de saneamento. Segundo Morcillo, “o sector dos produtos de hixiene doméstica utiliza unha publicidade ‘desafortunada’ ou ‘inapropiada’, cando non ‘enganosa’ (queremos pensar que por descoñecemento ou falta de rigor ambiental) ao confundir características favorables como a biodegradación coa bondade ecolóxica absoluta ou a presunta comodidade (verter ao inodoro ou ao desaugadoiro) fronte á súa extraordinaria incidencia negativa”.

  • Lejía, amoníaco e acedo clorhídrico: poden oxidar a materia orgánica ou matar a unha persoa con só 40 ml nun litro de auga de ácido clorhídrico.

    Fármacos, cosméticos e drogas: a Unión Europea (UE) está a introducir limitacións nestas sustancias, xa que en baixos niveis provocan aos organismos acuáticos problemas de crecemento, desenvolvemento, disfuncións sexuais e taras xenéticas.

    Pinturas e disolventes: os seus compoñentes químicos poden ser moi tóxicos.

    Xabóns e deterxentes: teñen fosfatos que, vertidos na auga, provocan o crecemento de algas en prexuízo doutras formas de vida. As depuradoras necesitan uns procedementos químicos moi custosos para eliminalos.

    Trituradores de lixo: utilízanse para refugar polo fregadero os residuos orgánicos no canto de por o cubo de lixo. Esta mala práctica contamina as augas residuais, sobrecarga as depuradoras e atasca as redes de rede de sumidoiros.

    Aceites vexetais usados: provocan unhas “bólas de graxa” que atascan os colectores e dificultan a saída dos gases, de maneira que producen malos cheiros nas cidades.

    Graxas alimentarias e aceites usados de automoción: teñen maior capacidade de obstrución que os anteriores.

    Pesticidas e insecticidas: posúen cloro, xofre e sulfato de cobre, provocan as máis altas taxas de emisións a colectores e saneamentos públicos.

    Equipos para reducir o cal e outros sales na auga de consumo público: cada vez máis utilizados, incrementan a concentración de sales con problemas na depuración e na vertedura ás canles da auga depurada.

Simon Evans, da compañía Thames Water, encargada da depuración de augas residuais de Londres e outras cidades británicas, engade a estes lista residuos sorprendentes que os seus responsables atoparon, como animais (peces de acuarios, hámsteres ou jerbos), partes do corpo humano como dedos das mans, ou partes dun coche.

Como desfacerse ben dos residuos impropios do WC

Á hora de desfacerse destes residuos, o mellor sería empregar os sistemas habituais de reciclaxe:


  • Produtos e sustancias químicas perigosas: deberían almacenarse e entregarse nun Punto Limpo (aínda que no caso das pinturas e disolventes non contan coa catalogación de Xestores de Residuos Perigosos en moitas cidades, explica Morcillo).

  • Medicamentos: nos puntos de recollida SIGRE, situados nas farmacias.

  • Aceite usado: o aceite pódese reciclar e cada vez máis cidades ofrecen colectores específicos para iso.

  • Residuos orgánicos: por unha banda, poderíase separar o lixo que poida compostarse; e, or outro lado, poderíase pór no cuarto de baño unha papeleira para unir logo ao resto de lixo orgánico producida en casa e depositala no colector correspondente.

Etiquetas:

reciclaxe residuos

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións