Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os humidais degradados tardan 30 anos en restaurarse

A acción humana destruíu preto da metade da extensión mundial destes ecosistemas ao longo do século XX

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 30deAbrilde2012

Os humidais degradados tardan unha media mínima de 30 anos en recuperar a súa estrutura e funcionamento, mentres que os humidais de nova creación requiren, aproximadamente, o mesmo período de tempo ata chegar a ser autosuficientes. Son dous das conclusións obtidas polo Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) tras analizar a evolución na recuperación de 621 humidais de todo o mundo.

“Cada indicador de recuperación evoluciona de forma distinta. Recupéranse antes os fluxos de auga que a comunidade biolóxica e esta antes que os ciclos biogeoquímicos, pero as condicións mínimas de viabilidade alcánzanse cando se estrutura a comunidade biolóxica vexetal, o que adoita tardar uns 30 anos”, explicou o investigador do Instituto Pirenaico de Ecoloxía do CSIC Francisco Comín, que participou no traballo. Os humidais son uns dos ecosistemas máis produtivos que existen no planeta, no entanto, a acción humana destruíu aproximadamente a metade da súa extensión mundial ao longo do século XX, lembrou o CSIC.

A investigación, publicada na revista “PLoS Biology”, baséase na análise dos datos dispoñibles da bioloxía, a hidrología e a bioquímica de 621 humidais (entre os que se inclúen turberas, manglares, chairas de inundación, saladares e lagoas) do mundo, tanto restaurados como de nova creación; e a comparación con outros 556 humidais de referencia. En moitos casos, a información existente remóntase a máis de 100 anos, sinalou o organismo público de investigación. Comín precisou que é imposible recuperar o 100% das características dun humidal, “xa que a natureza non pasa dúas veces polo mesmo estado, pero si pode alcanzarse unha reparación exitosa con características que, aínda que non sexan iguais que as iniciais, si cumpren a mesma función”.

Entre os achados obtidos pola investigación do CSIC destaca que os humidais de maior tamaño (cunha extensión superior a un quilómetro cadrado) recuperáronse antes que os máis pequenos. Do mesmo xeito, aqueles situados en climas cálidos e tropicais tamén experimentaron unha restauración máis rápida que os de ambientes fríos, cuxas características de referencia non se alcanzan antes dos 50 anos. Pola súa banda, as masas de auga conectadas a outros réximes hidrolóxicos maiores recobraron os seus niveis biolóxicos e bioquímicos orixinais despois de 20 anos e 30 anos respectivamente. Pola contra, os humidais illados non lograron alcanzar o nivel de orixe nestas variables despois de 50 anos. Por iso, Comín recomenda “investigar novas estratexias e técnicas de restauración que aceleren a recuperación das funcións e servizos dos humidais”.

As universidades de California en Berkeley e a de Stanford (ambas as en Estados Unidos) dirixiron o traballo do CSIC. Tamén se contou coa colaboración do Museo Nacional de Historia Natural de París (Francia).

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións