Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os propietarios de mascotas decántanse cada vez máis por enterrar ou incinerar aos seus animais

Un estudo da OCU demostra o gran civismo dos españois á hora de desfacerse dos seus compañeiros falecidos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 29deSetembrode2002

María Puchol rexenta en compañía da súa sobriña Esther un cemiterio paira mascotas en Viver, un municipio valenciano situado nos límites de Teruel e Castelló. É un gran espazo de sete hectáreas, con árbores, paseos e a tranquilidade propia dun cemiterio. Alí, a xente deposita ramos de flores no lugar onde repousan as súas mascotas, una costume aínda pouco arraigada en España, que marcha nisto moi por detrás dos países da súa contorna.

En París, por exemplo, un cemiterio de animais de compañía compite co famoso camposanto de Montmatre, por citar un, e está presidido pola estatua dun “san bernardo”, en recoñecemento das vidas que salvou. Aínda son escasos os lugares onde as mascotas repousan en condicións parecidas aos humanos, aínda que esta práctica vaise estendendo con certa rapidez.

Una enquisa da Organización de Consumidores e Usuarios (OCU) cifra no 2% a porcentaxe de propietarios de animais domésticos que enterra aos seus compañeiros en cemiterios habilitados paira iso. Un terzo dos donos afirma que os sepulta en terreos da súa propiedade; un 26% cóbreos con terra en solares públicos, e un 6% tírao directamente ao lixo. Finalmente, outro terzo entrégallo ao veterinario para que, por uns 35 ó 40 euros, desfágase do corpo.

“Os veterinarios estamos obrigados a confirmar que os cadáveres son incinerados ou sepultos en boas condicións, porque está prohibido arroxalos nun vertedoiro, e menos nun espazo público”, afirma Manuel Vila, que traballa nunha clínica canina en Alacante. Non sempre sucede así, nin os responsables das clínicas veterinarias son tan responsables. De feito, as autoridades están a investigar as causas da aparición nun vertedoiro da provincia de varios cadáveres de cans, polos que os seus propietarios abonaron una cantidade a cambio de que fosen incinerados.

“Habería que fomentar o uso dos cemiterios, e non o digo polo meu negocio, senón porque é un risco enterrar un corpo nun escampado ou nun xardín: pode contaminar os acuíferos ou ser exhumado por outro animal. Ademais, xeralmente son sepultos sen recubrilos de cal vivo”, laméntase María Puchol.

Da mesmo opinión é Cristina Olmeda, da OCU, quen considera que “o corpo dun animal é un perigo, aínda que os datos suxiren que a situación non é preocupante”. Os responsables das asociacións protectoras non están tan de acordo e móstranse estrañados ante o feito de que, tras anos de gastar diñeiro na mascota, un cidadán non asuma una último investimento paira desfacerse do corpo en condicións.

“A xente quere un animalito que faga monerías e o que non entendo é que, si non o abandonaches en vida, fágalo cando morre”, quéixase María Dores Caballero, do Refuxio, en Alacante. “Despois de vivir con el teslle agarimo, así que é mellor gastarse o diñeiro en incinerar o cadáver ou sepultalo, en lugar de deixalo en calquera parte”, coincide José Luís Jarrío, da sociedade protectora de Cantabria.

Pero, é caro un enterramento? No cemiterio da protectora de Sevilla, en Mairena de Alajarafe, o aluguer dos nichos durante tres anos ascende a cen euros. Abriron a área de enterramento en 1982, aínda que o centro funciona desde 1970. “Temos unhas 300 tumbas e a demanda vai crecendo”, asegura Francisco Hernández, responsable do recinto. A asociación sevillana xestiona tamén una incineradora, na que queimar un cadáver custa 115 euros, aínda que as cremaciones colectivas son máis baratas.

Sucede o mesmo na Valleja, na localidade cántabra de Liencres. Incinerar un único can porque os amos queren conservar as cinzas custa 90 euros, e entre 20 e 42 -segundo o tamaño- cando se queiman varios. As tumbas de formigón, profundas e cun sistema de drenaxe, custan uns 390 euros, máis una cota anual de mantemento de 30 euros.

O seu propietario, Francisco Alonso, sostén que as institucións deberían prestar maior atención cara á forma na que clínicas e particulares eliminan os corpos dos animais, porque “poden ser un foco de insalubridad”. Francisco Hernández mantén una opinión similar, e pon en dúbida que se incineren tantas mascotas mortas “porque non hai fornos suficientes en España”.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións