Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Residuos perigosos nos centros sanitarios

O persoal sanitario debe manipular estes residuos cos medios e a formación suficientes para evitar danos á saúde das persoas e ao medio ambiente

img_hospital_grande

Os centros sanitarios – hospitais, xeriátricos ou laboratorios de investigación – manexan cantidades diversas de residuos tóxicos, infecciosos, radioactivos, punzantes ou cortantes que teñen que ser tratados especificamente para non danar á saúde das persoas e ao medio ambiente. Por iso, disponse de protocolos moi concretos e unha normativa que precisa como xestionar estes residuos.

Img hospital
Segundo a lexislación, a dirección do centro é a responsable de garantir o tratamento adecuado dos residuos perigosos, asegurando que o persoal sanitario conte cos medios e a formación suficientes como para realizar de maneira segura a manipulación, o almacenamento e o traslado ao depósito final dos mesmos.

Neste sentido, o persoal de limpeza non é o encargado desta tarefa. Normalmente, os centros adoitan optar por contratar a xestión externa a unha empresa especializada que, á súa vez, colabora na súa xestión interna.

O persoal de limpeza non é o encargado de manipular os residuos perigososEn primeiro lugar, é preciso clasificar e cuantificar con exactitude os residuos, de maneira que se poida elaborar un inventario coa tipoloxía e a cantidade estimada. Tendo en conta as propiedades fisicoquímicas dos residuos, as súas posibles reaccións de incompatibilidade en caso de mestura e o seu tratamento final, establécense sete grupos de clasificación: Disolventes halogenados (produtos líquidos orgánicos moi tóxicos e irritantes e, nalgún caso, cancerígeno); Disolventes non halogenados; Disolucións acuosas; Ácidos; Aceites; Sólidos; e Residuos Especiais que non poden ser incluídos nos anteriores grupos polo seu elevado perigo, así como os reactivos puros obsoletos ou caducados.

Por outra banda, as sustancias clasificadas como cancerígenas recóllense á parte, segundo indica o Real Decreto 665/1997 sobre a protección dos traballadores contra os riscos por exposición a axentes cancerígenos durante o traballo.

O envasado e separación dos residuos é outra das tarefas fundamentais. En xeral, adóitanse utilizar distintos tipos homologados de colectores, bidóns ou caixas estancas de polietileno, así como envases de seguridade con devasa e compensación de presión, dependendo do tipo e a cantidade do residuo. En calquera caso, o envase deberá estar correctamente etiquetaxe segundo o contido, e identificado o produtor, de maneira que se informe rapidamente dos posibles riscos.

Así mesmo, o almacenamento dos residuos nos distintos grupos, ata a retirada por parte da empresa xestora, é tamén responsabilidade do centro. A normativa prohibe almacenamentos de residuos durante máis de seis meses. Se as cantidades son pequenas ou os residuos non implican risco moi elevado, os colectores poden almacenarse xunto aos centros produtores, procurando un espazo exclusivo ou utilizando armarios de seguridade e evitando o apilamiento.

En canto á manipulación dos residuos, débense asumir diversas precaucións para evitar posibles perigos, como utilizar equipos de protección adecuados ao tipo de residuo; asumir o máximo nivel de protección en caso de descoñecer as súas características; manipular residuos sempre en compañía; escoller o tipo de envase segundo o tipo de residuo e transportalo de maneira adecuada segundo o peso e o tamaño, depositándoos sempre que sexa posible no chan, e nunca a máis de 170 cm. de altura nin en zonas de paso; realizar unha vertedura aos envases de maneira lenta e controlada, evitando enchelos máis aló do 90% da súa capacidade e pechándoos ata a próxima utilización.

O cinco erres dos residuos sanitarios

A asociación Ecoloxistas en Acción suxire aos centros sanitarios que interioricen “o principio do cinco erres”:

  • Reducir ao mínimo a cantidade e perigo do residuo na fonte. Por exemplo, pódese optar por utilizar técnicas que utilicen a menor cantidade posible de sustancias. Así mesmo, pódese axustar ao máximo o stock de reactivos non só como medida de seguridade, senón tamén para que non acaben desperdiciándose.
  • Reutilizar o residuo no mesmo uso que o produciu.
  • Reciclar o residuo como materia prima secundaria no mesmo proceso produtivo ou de consumo que o orixinou.
  • Recuperar os residuos para usos distintos do ciclo produtivo que o creou.
  • Substituír ou substituír sustancias, procesos e produtos por outros menos contaminantes.

Así mesmo, a asociación ecoloxista recomenda evitar as incineradoras externas e os fornos intrahospitalarios, e que o eco-auditorías sexan imprescindibles. Doutra banda, engade, deberíanse favorecer os produtos máis limpos, fabricándoos incluso ex profeso se non se atopan no mercado. Así, as botellas de vidro retornables para o soro, o papel reciclado sen cloro, a auga osixenada con limón no canto da lejía, os alimentos ecolóxicos, os materiais de vidro ou cerámica, ou a auga quente solar son algúns exemplos que deberían incluírse nestes centros.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións