Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Residuos radioactivos de alta actividade

Requiren unha xestión moi estrita polo seu perigo para a saúde e o medio ambiente

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 09deDecembrode2005

Os residuos radioactivos de alta actividade son aqueles que emiten altas doses de radiación, provindo na súa gran maioría do combustible e outras sustancias das centrais nucleares e do desmantelamento destas, así como da fabricación de armas atómicas. O resto deste tipo de residuos, que se estima en menos do 10% do total, procede de diversas actividades relacionadas coa investigación científica, o medicamento ou a industria, así como algunhas sustancias do proceso mineiro de purificación do uranio.

O perigo deste tipo de residuos reside fundamentalmente en que unha cantidade moi pequena pode orixinar dose de radiación letais para a saúde humana e para o medio ambiente. Unha cantidade moi pequena pode orixinar dose de radiación letais para a saúde humana e para o medio ambiente Así mesmo, o período de tempo no que estes residuos seguen sendo radioactivos, e por tanto, perigosos, é moi elevado, mesmo de decenas de miles de anos nalgúns casos, polo que os sistemas de xestión e almacenamento deben ser moi rigorosos.

Neste sentido, un sistema de xestión deste tipo de residuos debe contar cunha boa relación entre aforro de custos económicos e seguridade que implique todo o proceso de manipulación, tratamento, acondicionamento, transporte e almacenamento. En canto á maneira de xestionalos, existen basicamente dous métodos. Por unha banda, no denominado “ciclo aberto”, os residuos están formados polos propios elementos de combustible gastado, que son almacenados definitivamente baixo terra a gran profundidade, en formacións xeolóxicas seguras. Neste caso, o seu principal inconveniente é o posible filtrado dos residuos á superficie. Doutra banda, no “ciclo pechado” procédese ao reprocesamiento dos elementos do combustible gastado para poder reutilizalos. As investigacións dos últimos anos buscan o perfeccionamento deste último sistema, dado os riscos do ciclo aberto. Países como Suecia, Canadá, Estados Unidos ou España aplican a opción de ciclo aberto, mentres que outros países como Francia ou Xapón están a aplicar a opción do ciclo pechado.

En calquera dos dous ciclos, o combustible ten que ser almacenado durante un tempo. No caso das centrais nucleares, se garda nas súas propias piscinas, nuns bastidores metálicos blindados que permiten que a súa actividade radioactiva vaia decrecendo, de maneira que posteriormente poida tratarse ou trasladarse. Para evitar o escape de radiación ao medio ambiente, utilízase un sistema de barreiras múltiples. A primeira barreira, “química”, acondiciona o residuo nunha matriz sólida, estable e duradeira. No caso do ciclo pechado, adóitase utilizar a técnica do vitrificado para transformar por medio de fusión os remanentes líquidos. A segunda barreira “física” é o colector, construído con metais de gran resistencia para evitar un contacto co exterior. A terceira barreira “de enxeñaría” constitúea a instalación onde se colocan os residuos. Finalmente, a cuarta barreira “xeolóxica” é o lugar subterráneo onde se sitúan os residuos, que debe ser altamente estable e impermeable.

Pola súa banda, as centrais nucleares envellecen en 30 ou 40 anos e deben ser desmanteladas, polo que os materiais da zona do reactor, con residuos de alta actividade, deben ser tamén xestionados adecuadamente. Para iso, levan os materiais a almacéns de residuos radioactivos, por medio de robots especialmente deseñados e operarios con equipos de protección, ata que se decida que tipo de ciclo vaise a utilizar. No caso da central de Chernobil optouse como medida de emerxencia pola cobertura de toda a central con formigón, un sistema que non garante que poidan evitarse fisuras polos que escape a radioactividade dun material que debe permanecer encerrado centos de anos.

Residuos radioactivos en España

En 1964, coa publicación da Lei 25/1965 sobre enerxía nuclear, regulouse en España o uso da enerxía nuclear con fins pacíficos, a cal se revisaría posteriormente coa Lei 54/1997 do Sector Eléctrico. A Central Nuclear de Zorita (Guadalaxara) foi a primeira que comezou a funcionar en España, en 1968. Coa publicación do Real Decreto 1522/1984 autorizábase a constitución da Empresa Nacional de Residuos Radioactivos (ENRESA), que se encarga da xestión dos residuos radioactivos.

En España, as instalacións susceptibles de xerar residuos radioactivos de maneira máis ou menos continuada son sete Centrais Nucleares, cun total de nove reactores, tres reactores de investigación, en proceso de desmantelamento, unha fabrica de elementos de combustible, e un mil instalacións radioactivas de diverso tipo. Coa excepción da central Vandellós I, cuxo desmantelamento se aprobou en 1998 tras permanecer nove anos sen funcionar, todas as centrais utilizan a modalidade de ciclo aberto. A xestión dos residuos radioactivos finánciase por aqueles que producen os residuos, A xestión dos residuos radioactivos finánciase por aqueles que producen os residuos que deben efectuar o pago no momento en que se producen devanditos residuos. No caso dos residuos radioactivos xerados nas instalacións radioactivas, estas pagan a ENRESA no momento da retirada dos residuos, segundo o seu tipo e cantidade.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións