Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente > Enerxía e ciencia

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Seis certificados para ter unha casa ecolóxica

Os edificios poden reducir o seu impacto ambiental e o seu consumo de enerxía e auga grazas a varios sistemas de certificación

O ecoetiquetado de eficiencia enerxética será obrigatorio para todos os inmobles a partir do 1 de xuño. Así o determina un recente Real Decreto aprobado polo Goberno. Este artigo sinala os principais detalles do certificado de eficiencia enerxética para edificios e seis sistemas de certificación para vivendas ecolóxicas que poden axudar a superar con nota dita normativa.

Aprobado o certificado de eficiencia enerxética para edificios

Img
Imaxe: Bau Passivhaus, arqto wolfgang Berger

O Goberno aprobou o Real Decreto (RD) que esixe a certificación obrigatoria de eficiencia enerxética a todos os edificios. A norma traspón así de forma completa unha Directiva Europea de 2002, que se aplicaba desde abril de 2007 só aos inmobles de nova construción.

O 80% dos fogares españois necesita unha rehabilitación enerxética, segundo o CenerO novo RD pretende contribuír a mellorar o consumo enerxético do país. A Unión Europea (UE) estima que a edificación require o 40% da enerxía dos seus Estados membros. Segundo o Centro Nacional de Enerxías Renovables (Cener), o 80% dos fogares españois necesita unha rehabilitación enerxética para mellorar os seus sistemas de calefacción e illamento.

A norma obrigará a partir do 1 de xuño a “pór a disposición dos compradores ou arrendadores de edificios ou de parte dos mesmos, para alugueres cunha duración superior a catro meses, un certificado de eficiencia enerxética”. Os responsables gobernamentais sinalan que o certificado deberá incluír unha cualificación enerxética do edificio, similar á etiqueta de cores e letras que levan por exemplo os electrodomésticos.

Xunto á etiquetaxe enerxética, o certificado deberá levar tamén “información obxectiva sobre as características enerxéticas dos edificios e, no caso de existentes, documento de recomendacións para a mellora dos niveis óptimos ou rendibles da súa eficiencia enerxética ou dunha parte deste inmoble, de forma que se poida valorar e comparar a eficiencia enerxética dos edificios, co fin de favorecer a promoción dos de alta eficiencia enerxética e os investimentos en aforro de enerxía”.

Seis certificados para vivendas ecolóxicas

Diversos sistemas de certificación internacionais e españois poden ser unha boa forma de adaptarse á nova norma. A continuación, en orde alfabética, sinálanse seis destes principais selos:

1. BREEAM (“Método de avaliación e certificación da sustentabilidade da edificación)

Creado en 1990, é un sistema británico que avalía 10 categorías (xestión, saúde e benestar, enerxía, transporte, auga, materiais, residuos, uso ecolóxico do chan, contaminación e innovación) e certifica os resultados segundo distintos niveis de sustentabilidade. Coa súa implantación pódese reducir ata un 40% o gasto de auga, entre un 50% e un 70% o consumo enerxético, e aumenta o valor de inmobles nun 7,5%, segundo os seus responsables, que certificaron máis de 245.00 edificios en todo o mundo. En España comezaron a utilizar esta metodoloxía en 2010.

2. Certificación Verde

Este selo céntrase en edificios españois e asegura un menor custo da certificación, segundo os seus impulsores, o Green Building Council España (GBCe), unha asociación sen ánimo de lucro con representantes do sector da edificación. A diferenza doutros certificados, ofrece unha valoración cuantificada e xustificada dos impactos ocasionados e evitados durante toda a vida do inmoble. Os seus responsables recoñecen que pode incrementar nun 5% o custo de construción, pero tradúcese nun bo investimento ao obter varios beneficios posteriores enerxéticos e económicos.

3. HQE (“Estándar de Alta Calidade Ambiental”)

Creado para a construción ecolóxica en Francia, baséase nos principios de desenvolvemento sustentable do Cume da Terra de 1992. Unha asociación con sede en París, a ASSOHQE, controla este certificado, que se centra nos impactos internos e externos do edificio (materiais, ruído, auga, enerxía, etc.). Os seus responsables tamén levaron este sistema a outros países.

4. LEDE (“Liderado en Deseño Enerxético e Ambiental”)

Deseñado en Estados Unidos, avalía o acabado dun inmoble segundo seis criterios principais: sustentabilidade, eficiencia no uso da auga, enerxía (o valor que máis puntúa) e impacto atmosférico, materiais e recursos empregados, calidade do ambiente interior e innovación e proceso de deseño. Un edificio pode reducir entre o 30% e o 70% de enerxía, do 30% ao 50% de auga, entre o 50% e o 90% do custo dos residuos e o 35% das emisións de dióxido de carbono (CO2). Diversas edificacións de países de todo o mundo, incluída España, obtiveron algunha das categorías deste selo.

5. Minergie

Creado en 1994 por varias institucións suízas, o seu obxectivo é o aumento da eficiencia enerxética nos inmobles. Un 13% dos novos edificios e un 2% dos rehabilitados lograron en Suíza este selo, que se estendeu tamén a outros países. En España entregábase o ano pasado o primeiro selo Minergie a unha construción.

6. Passivhaus (“Casa pasiva”)

Este estándar ideouse en 1988 no Instituto alemán de Edificación e Medio Ambiente. En 1996 fúndase o Instituto Passivhaus para promocionalo en Alemaña e o resto do mundo. As “casas pasivas” poden aforrar ata un 90% da enerxía para climatización, segundo os seus impulsores. Para iso utilizan diversas estratexias de deseño, como ventilación natural, orientación solar ou materiais de illamento eficientes. En Alemaña, Austria, Suíza, os países escandinavos e Estados Unidos pódense ver miles de casas construídas con este certificado. En España algúns edificios empezaron a implantalo.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións