Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Un estudo granadino constata a presenza de dúas especies distintas de esturiones no Guadalquivir

Este traballo acaba coa crenza de que soamente existía o esturión común

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 19deFebreirode2004

Un estudo da Universidade de Granada constatou a presenza de dúas especies distintas de esturiones no río Guadalquivir. A investigación na que participaron os equipos de Manuel Ruiz, do departamento de Xenética, e José Antonio Lorente, do departamento de Medicamento Legal, extraeron o ADN de tres exemplares que se capturaron no río, e obtiveron como resultado que no lugar conviviron tanto o esturión común, ou “Acipenser sturio”, como o do Adriático, ou “Acipenser naccarii”.

A presenza destas especies no Guadalquivir era tal que na década de 1970 creouse una planta de produción de caviar en Coria del Río, que obtiña un produto de gran calidade. Aos poucos, a súa presenza diminuíu até o punto de que se atopan en perigo de extinción pola contaminación, creación de presas e a súa sobreexplotación.

Coa idea de recuperar o Guadalquivir con estes peixes e de relanzar a industria do caviar, iniciouse un estudo paira coñecer a especie que vivía no río. O grupo de Manuel Ruiz realizou en 1997 unha primeira análise de ADN dos exemplares que se achaban na Estación Biolóxica de Doñana e constataron a presenza das dúas especies, tanto “Acipenser sturio”, como “Acipenser naccarii”.

Este traballo eliminou a crenza de que soamente existía o esturión común no Guadalquivir, que presentaba problemas á hora de recuperarse, xa que os expertos non conseguían pechar o seu ciclo de reprodución. Con todo, o do esturión do Adriático si, e o resultado da investigación de Ruiz outorgaba una esperanza paira rescatar a esta especie. Este estudo provocou que levase a cabo una contrainvestigación que rexeitaba tal conclusión, escudándose en que o material de ADN que se recolleu paira realizar o estudo xenético estaba en mal estado.

Paira iso, obtiveron ADN dun dos exemplares que daba como resultado “sturio”. Orixinouse un conflito no que entraban cuestións ecolóxicas no sentido de que si se rexeneraba o Guadalquivir cunha especie non autóctona corríase o risco de danar o ecosistema.

Dúas especies e un híbrido

Paira solucionar este conflito, o grupo de investigación de Manuel Ruiz solicitou a colaboración de José Antonio Lorente. Os resultados que obtiveron confirman a existencia de ambas as especies e mesmo dun híbrido entre elas dous.

Paira chegar a esta conclusión, analizaron ADN do tres esturiones e estudaron a maior cantidade de marcadores nucleares e mitocondriales posibles. Finalmente, comprobaron tres marcadores nucleares e dous mitocondriales de cada esturión. Dous do tres exemplares, tanto o ADN do núcleo como da mitocondria, son de “naccarii”. O outro, paira o núcleo compórtase “naccarii” e paira a mitocondria como “sturio”.

En definitiva, o estudo, que se publicará na revista científica “Conservation Genetic”, conclúe que “xunto aos comúns existían do Adriático; algúns paira a mitocondria son “sturios” e paira o núcleo son “naccarii”, dando toda a impresión de que son híbridos; e “naccarii” puros, que se constatan tanto no ADN do núcleo como no da mitocondria”.

Outra das crenzas que se eliminan con este estudo é que o “Acipenser naccarii” non se reduce á conca do río Po e á zona do Adriático, senón que se estendeu por todo o Mar Mediterráneo, chegando aos ríos da Península Ibérica.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións