Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Un modelo permite visualizar a evolución da paisaxe mediterránea tras un incendio forestal

Os seus autores sinalan que a intensidade e o número de incendios afectan directamente sobre a evolución e tipo de cuberta vexetal

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 02deAgostode2009

Un modelo matemático e cartográfico deseñado por un equipo internacional de investigadores permite visualizar a evolución das paisaxes mediterráneas que xorden como resultado dos incendios forestais, sinalou o Servizo de Información e Noticias Científicas (SINC).

“Desenvolvemos un modelo para representar mediante mapas como se van sucedendo os distintos tipos de vexetación nunha paisaxe mediterránea, incluíndo os incendios como elemento implícito na dinámica da vexetación mediterránea”, explicou Raúl Romeu Calcerrada, investigador do Departamento de Tecnoloxía Química e Ambiental da Universidade Rei Juan Carlos de Madrid e coautor dun traballo que publicou a revista “Enviromental Modelling and Software”.

A área de estudo foi a Zona Especial de Protección para as Aves (ZEPA) número 56, que se estende polos encinares dos ríos Alberche e Cofio do suroeste de Madrid, aínda que os resultados pódense estender a outras rexións da área mediterránea, apuntou Romeu. O modelo parte dun escenario orixinal e predí a sucesión vexetal máis probable segundo as variables introducidas. Téñense en conta parámetros como o grao de dispersión das plantas (por brotes ou por sementes), a súa distribución espacial e temporal, e os recursos polos que compiten (sobre todo luz e auga).

Despois dun incendio este tipo de ecosistemas xeralmente poden evolucionar desde un pasteiro a unha matogueira (con xaras, lavandas e genistas), posteriormente a un bosque de transición (con piñeiros, enebros e algunhas aciñeiras) e, finalmente a un encinar, no prazo duns 100 anos. Pero esta evolución pode modificarse dependendo de diversos factores. Así, os resultados sinalan por exemplo que, en condicións de aridez do terreo ou ausencia de landras de aciñeira, en 30 anos unha zona queimada pode chegar a ser un piñeiral. Pola contra, se as condicións hídricas e edafológicas son favorables, o ecosistema podería evolucionar en menos tempo cara a un bosque caducifolio, composto por castiñeiros ou carballos melojos.

“A intensidade e o número de incendios afectan directamente sobre a evolución e tipo de cuberta vexetal”, indicou Romeu, que lembrou a gran influencia do home respecto dos factores que afectan as zonas mediterráneas. De feito esta investigación forma parte dun estudo máis amplo sobre os cambios na ocupación do chan en áreas rurais, e integrarase con outros modelos para axudar na toma de decisións sobre o uso destes territorios.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións