Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Un residuo do aceite de oliva serve para descontaminar chans con hidrocarburos

Nun mes eliminou ao redor dun 30% do tricloroetileno, un perigoso contaminante químico, presente no chan
Por EROSKI Consumer 5 de Marzo de 2009

O alperujo, un dos residuos da produción de aceite de oliva, é capaz de descontaminar chans con hidrocarburos, segundo un estudo do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC). Os resultados deste traballo, que aparecen na revista “Environmental Science and Pollution Research”, supoñen á vez unha solución para a xestión do alperujo e para o tratamento de chans contaminados.

O vermicompostaje, unha técnica de reciclaxe de residuos orgánicos, aplicado ao alperujo fai posible que este sexa capaz de absorber o tricloroetileno -hidrocarburo frecuentemente utilizado en procesos industriais e un dos contaminantes químicos máis estendidos e resistentes á biodegradación- presente no chan, e, posteriormente, acelerar a súa degradación.

“O alperujo, previamente tratado por vermicompostaje, reduce en só un mes o 30% do contaminante, evitando que pase ás capas máis profundas do chan e reducindo así o risco de contaminación dos acuíferos. Ademais, degrada completamente o que quedou absorbido no chan”, explica Emilio Benítez, da Estación Experimental do Zaidín (centro do CSIC en Granada) e director da investigación.

Este achado pode converterse nunha solución para os países da conca mediterránea nos que a produción de aceite de oliva constitúe unha das principais actividades económicas e xera gran cantidade de residuos orgánicos con altos niveis de toxicidade. “Se temos en conta que o alperujo é un residuo que supón un grave problema de xestión e que non ten valor económico, o seu uso non só é rendible, senón que ademais representa unha vantaxe ambiental”, asegura Benítez. Só en Andalucía prodúcense aproximadamente tres millóns de toneladas de alperujo ao ano. De momento, o estudo levouse a cabo soamente en laboratorio, pero o equipo, no que tamén participan investigadores do Consiglio Nazionale delle Ricerche (Italia), planea realizar novos estudos en campo e estender a investigación ao tratamento de hidrocarburos máis complexos e máis difíciles de degradar que o tricloroetileno, como os policíclicos aromáticos.

Lombrigas

Nunha investigación previa, os científicos compararon os efectos sobre o alperujo da compostaxe e vermicompostaje, as dúas técnicas máis coñecidas para a reciclaxe de residuos orgánicos. En ambos os casos “os microorganismos son os principais responsables da degradación bioquímica da materia orgánica”, coa diferenza de que no vermicompostaje engádese aos refugallos a especie de lombrigas “Eisenia fetida”.

Os investigadores comprobaron que as lombrigas aumentaban de forma significativa o tamaño, biodiversidade e complexidade da poboación bacteriana do alperujo, eliminando os seus elementos tóxicos e converténdoo nunha sorte de abono. “Foron estes resultados os que deron pé á posterior experimentación con chans contaminados”, indica Benítez.

Ao engadir en laboratorio o alperujo modificado polas lombrigas a un chan no que se simulou unha vertedura de auga contaminada con tricloroetileno, comprobouse que o vermicompostaje incorporou novas especies bacterianas coa información xenética necesaria para sobrevivir nunha contorna contaminada, así como complexos encimáticos que permaneceron activos en condicións contaminantes.