Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Medio ambiente

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Un satélite da NASA inicia o estudo da capa de xeo que cobre a Antártida

Os científicos aseguran que este deserto xeado é un potencial tesouro de recursos naturais

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 24deXaneirode2003

A axencia espacial estadounidense, NASA, xa puxo a traballar o satelite “Ice Cloud and Land Elevation”, o último enxeño dunha serie especialmente deseñada paira obter datos sobre a estrutura superficial terrestre. O seu primeiro obxectivo, sobrevoando unha e outra vez os polos durante cinco anos, é cuantificar a máis mínima alteración que se produza na espesa capa de xeo que cobre a Antártida. “Estivemos esperando un satélite destas características durante trinta anos”, subliña o investigador da NASA Eric Rignot. O enxeño utiliza un láser que permite medir, durante varios anos, o espesor do casquete glaciar, paira analizar a súa evolución tanto no Ártico como en Groenlandia.

O láser que emprega o “Icesat” foi deseñado por investigadores e técnicos da Universidade estadounidense de Wisconsin. Coa súa axuda, conseguiranse datos até agora inéditos paira comprobar a teoría de que mentres as capas xeadas da Antártida están a experimentar un crecemento, as de Groenlandia diminúen paulatinamente.

Estes científicos sosteñen que a Antártida, cunha temperatura media de trinta graos baixo cero, está a experimentar un incremento dos seus xeos como consecuencia da maior evaporación de auga que se produce por efecto do quecemento terrestre. Una serie de cálculos científicos realizados con anterioridade por expertos da NASA conclúen que durante os últimos anos, en Groenlandia diminuíu polo menos nove metros o espesor das súas capas xeadas.

De calquera forma, os datos que obteña o “Icesat” complementaranse cos que, desde fai máis dun ano, están a recibirse do “Radarsat-1”, un proxecto conxunto entre EE.UU. e Canadá paira cartografiar ao milímetro a Antártida. Até mediados da década pasada, aproximadamente 1,8 millóns de quilómetros cadrados da Antártida central aparecían nos mapas como espazos en branco. Era una das poucas rexións do globo que aínda permanecían como un misterio xeográfico. Ese dispositivo espacial ha revelado un continente cuberto de xeo en constante movemento, con auténticas riadas de xeo no seu interior e o desmoronamiento de icebergs preto das costas. Máis de 4.500 imaxes superpuestas integraron o “puzzle” do primeiro mapa de alta resolución do continente antártico.

Este deserto xeado ten una enorme atracción paira os investigadores de diversas disciplinas, fundamentalmente polo potencial achegue da capa de xeo antártica ao aumento do nivel do mar e a súa relación co resto do noso planeta. Os datos que recollerá a partir de agora o satélite “Icesat” son moi valiosos, xa que nese lugar conseguiuse medir hai vinte anos a temperatura máis baixa da Terra: menos 89,4 graos centígrados.

Os investigadores subliñan que, mentres a Antártida é agora un deserto xeado e con escasas precipitacións de neve -equivalentes a uns 75 milímetros de choiva ao ano-, o seu rexistro fósil demostra que foi tropical e, na actualidade, é un potencial tesouro de recursos naturais, aínda descoñecidos. A súa capa de xeo, compactada con neves que non se han derretido durante millóns de anos, alcanza un espesor media de 3.300 metros e contén o 70% de toda a auga doce do mundo.

Cunha profundidade de até 4.680 metros, este xeo preserva conxelada, capa sobre capa, a historia da química atmosférica da Terra, así como de numerosas formas de vida microbiana e dos contaminantes aéreos.

Algúns científicos sosteñen que os icebergs que se desprenden das plataformas de xeo antártico se derriten finalmente nas augas máis cálidas dos océanos, pero non elevan o nivel do mar. Antes de que rompan desprazaron o equivalente da súa masa na auga do mar.

No entanto, no caso de que as grandes capas de xeo do continente branco que se apoian en terra firme descargasen a súa masa no océano, os niveis do mar poderían subir uns metros. Neste sentido, os expertos destacan que hai suficiente auga xeada na Antártida como paira elevar o nivel global do mar, polo menos, seis metros. Ademais, se este xeo se derritiera alteraría -sempre segundo os expertos- a salinidade da auga do mar ameazando a moitas especies mariñas.

Os investigadores da NASA detectaron que as masivas capas de xeo da Antártida son máis activas do que se pensaba. Móvense cara a fóra desde o centro do continente, en todas as direccións e, en determinadas áreas, este fluxo desprázase a unha velocidade dun quilómetro por ano, mentres que, nese mesmo tempo, noutras zonas só percorre dez metros.

Durante os próximos anos, as medicións láser do satélite “Icesat” serán de gran axuda paira os investigadores, que conseguiron avanzar nos seus traballos cos datos obtidos por outros enxeños, como o “Ramp”. Así, púidose constatar a existencia de xeo, antes descoñecida, de centos de quilómetros de lonxitude. Os científicos alertan de que cada una destas zonas da Antártida descarga grandes volumes de xeo no mar, suficientes como paira sepultar una cidade como Washington baixo unha capa de seiscentos metros cada ano.

Por iso, subliñan que podería ser o último “suspiro” dun longo período de glaciación, da época do Pleistoceno, que se remonta a 1,6 millóns de anos e que finalizou fai só quince mil anos.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións