Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Motor

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Lei de Contrato de Aparcadoiro de Vehículos

Determina as responsabilidades dos propietarios dos aparcadoiros e os usuarios

A Lei de Contrato de Aparcadoiro de Vehículos vén cubrir o baleiro legal que existía neste ámbito, delimitando as obrigacións e dereitos do titular do aparcadoiro, así como as do usuario. Convén coñecer o ámbito de aplicación e a cobertura desta normativa paira saber que sucede, por exemplo, se nos rouban algunha pertenza do interior do noso coche ou si perdemos o billete do parking. Aínda que a Lei supón una regulación específica neste terreo, a posterior suspensión dalgún aspecto e a redacción doutros xeran descontento entre os usuarios, quen consideran que só beneficia ao sector dos propietarios de aparcadoiros e esixen introducir algunhas melloras.

Ámbito de aplicación da nova Lei

Ante a ausencia dunha normativa específica que regulase o contrato que se xera cada vez que un usuario estaciona o seu vehículo nun aparcadoiro e ante a masificación deste fenómeno, en novembro de 2002 entrou en vigor a Lei 40/2002, reguladora do Contrato de Aparcadoiro de Vehículos. Nesta nova norma establécese o ámbito de aplicación e delimítanse as responsabilidades e dereitos tanto do usuario como do titular do aparcadoiro.

Segundo o texto, a Lei 40/2002 é aplicable nos aparcadoiros nos que una persoa cede, como actividade mercantil, un espazo nun local ou recinto do que é titular, paira o estacionamento de vehículos de motor, cos deberes de vixilancia e custodia durante o tempo de ocupación, a cambio dun prezo determinado en función do tempo de estacionamento.

No entanto, dita norma non regula a totalidade de locais ou recintos destinados ao estacionamento de vehículos, senón que quedan excluídos do seu ámbito de aplicación: os estacionamentos gratuítos, os que dependen doutras instalacións (aparcadoiros de hipermercados, centros comerciais ou de lecer, aeroportos, restaurantes e similares) e as zonas de estacionamento regulado na vía pública (zonas ORA).

O presidente de Automobilistas Europeos Asociados (AEA), Mario Arnaldo, considera que esta exclusión prexudica aos consumidores, xa que con iso se exonera de responsabilidade ás grandes superficies comerciais, hoteis, etc., da obrigación de dotar de vixilancia as súas zonas de aparcadoiro: “Até a entrada en vigor da lei, os tribunais viñan recoñecendo aos usuarios o dereito a ser indemnizados polos danos e roubos producidos nos seus vehículos que estaban estacionados nestes lugares, mesmo aínda que o aparcadoiro fose gratuíto.”

O que sen dúbida consegue a Lei de Contrato de Aparcadoiro é delimitar de maneira clara os dereitos e obrigacións tanto do usuario como do titular do aparcadoiro ou garaxe, un paso adiante segundo Jaime Azcoiti, vicepresidente da Asociación Española de Aparcadoiros e Garaxes (AEGA), xa que “antes producíanse situacións moi heteroxéneas, dependendo de quen tivese que interpretar as obrigacións e dereitos de ambos, xerándose así una importante inseguridade xurídica.”

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións