Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

O amortiguador reológico

Instálase de serie en vehículos de luxo e deportivos de alta gama
Por mediatrader 8 de Xaneiro de 2007

Presentado no salón de Francfort de 1999, o amortiguador reológico supón un novo avance en sistemas de suspensión. Este novo tipo de amortiguador é, en aparencia, idéntico a todos os demais do mercado. A diferenza atópase no seu interior. O líquido que circula dentro do vástago contén un 40% de partículas metálicas.

Ao aplicar unha pequena corrente electromagnética, as partículas oriéntanse nunha disposición similar e converten o líquido nunha sustancia con aspecto fibroso e moito máis viscoso. Esta particularidade permite axustar a dureza do mecanismo en cada instante, ben ao gusto do condutor, ben ás esixencias da estrada.

Como case todos os avances recentes no automóbil, a electrónica xoga un papel fundamental. Distintos sensores detectan a cantidade e contundencia dos rebotes na suspensión, enviando os datos a unha central.

Esta calcula as necesidades en función dos parámetros. Nunha estrada sen fochancas apenas intervén, deixando que o propio fluído actúe en por si como en calquera amortiguador convencional, proporcionando unha suspensión branda e suave, que prima a comodidade.

Contén nas súas interior partículas metálicas e o seu custo é aínda moi elevado

En vías bacheadas ou con moitas curvas pechadas, aplicará corrente magnética que espesará o fluído, endurecendo a suspensión e mellorando, por tanto, o agarre da roda sobre o asfalto. O condutor sentirá no volante as sensacións que lle transmite a estrada.

Variando a intensidade da corrente obtense unha variedade case infinita de viscosidades e, por tanto, infinitas posibilidades de regulación.

As súas vantaxes pódense resumir en

:

– A súa reacción é dez veces máis rápida que o amortiguador convencional.

– Os sensores poden modificar a fluidez do líquido ata mil veces cada segundo.

– Fiabilidade: non require mantemento.

– Baixo requirimento enerxético: 20 watios por cada amortiguador.

– Control dinámico de todo o automóbil, independente en cada unha do catro rodas.

– Simplicidade mecánica, ao non precisar de válvulas nin electroválvulas.

O sistema denomínase comercialmente “MagneRide” e actualmente estase instalando en vehículos deportivos e de luxo, xa que o seu custo é aínda moi elevado. Así, MagneRide queda reservado neste momento a lendas do automóbil como o Chevrolet Corvette, Audi TT, Cadillac Seville ou Ferrari 599 GTB.