Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A artrose de xeonllo afecta a dous millóns de españois e aparece polo desgaste das articulacións

O deporte intensivo favorece a súa aparición entre os mozos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 27deMaiode2003

A artrose de xeonllo é una enfermidade xeralmente asociada á idade que non afecta só ás persoas maiores, senón tamén aos máis novos. A práctica intensiva de certos deportes deterioran de maneira importante as articulacións das pernas. Así, actividades tan estendidas como o ciclismo, a loita e o maratón son, segundo os especialistas, evidentes factores de risco.

Precisamente, a artrose de xeonllo será un dos temas achega do cal se debaterá no Congreso Nacional de Reumatoloxía, que se celebra esta semana en Bilbao. Neste encontro daranse a coñecer os últimos avances no tratamento e a detección das enfermidades reumáticas, segundo explicou onte o presidente do evento, o reumatólogo Jordi Carbonell.

A artrose de xeonllo xorde entre a mocidade como consecuencia de golpes mal curados, problemas de desenvolvemento e condicións físicas moi concretas. Por exemplo, por ter as pernas arqueadas, afirma o xefe do Servizo de Reumatoloxía do Hospital Donostia de San Sebastián, Manuel Figueroa. O normal, con todo, é que esta doenza tan común, e sen cura posible, apareza a partir dos 50 anos. “O que non pode dicirse, como se cre, é que sexa una consecuencia inevitable do envellecemento. É certo que a súa prevalencia aumenta co paso dos anos, pero iso non quere dicir que un teña que sufrir artroses polo mero feito de facerse maior”, aclara este especialista.

Desgaste das articulacións

A artrose de xeonllo afecta a dous millóns de españois e aparece polo desgaste das articulacións. Nos xeonllos, o desencadenamento da doenza é o cartílago, un tecido fibroso e elástico que recubre os ósos e cumpre varias funcións. Ademais de absorber os golpes, permite que o rozamento entre os ósos sexa menor e o movemento máis suave. A iso contribúe tamén o líquido sinovial, que actúa como lubricante da articulación.

Motivos xenéticos, inmunológicos, mesmo mecánicos contribúen a que, co paso do tempo, o cartílago váiase destruíndo paulatinamente. O organismo responde entón á agresión mediante a produción de novas células, encargadas de repor o dano causado.

Esa produción, con todo, faise de maneira inadecuada, sen ningún control e con fibras de mala calidade. O mal que o organismo pretende reparar convértese cada vez nun problema moito maior. “Os restos de tecido destruídos quedan libres na articulación e iso fai que a membrana se inflame e prodúzanse novas moléculas que danan aínda máis o cartílago. Prodúcese todo un desastre en cadea”, detalla Figueroa.

O primeiro e principal indicador da artrose é a dor. Os xeonllos desbasten con só comezar a camiñar e canto máis se anda, máis molestan. Desbasten desde os primeiros pasos, na parte anterior ou interna do xeonllo e especialmente ao subir e baixar escaleiras. “Nas lesións importantes, se a artrose está moi avanzada, as molestias nótanse mesmo en repouso”, sinala o experto vasco. Ás veces, o paciente pode notar chasquidos ao camiñar, mesmo sufrir cojera si trátase dunha artrose severa.

Co tempo, o cartílago desgástase tanto que os extremos dos ósos tócanse e reaccionan cun crecemento incontrolado cara aos lados. O aumento de líquido sinovial provoca derrames, que se manifestan coa hinchazón do xeonllo. O proceso de deterioración vese despois favorecido pola presenza de microcristales de calcio procedentes do mesmo cartílago ou do óso.

Máis propensa a muller

O 27% da poboación de 55 a 70 anos padece artroses de xeonllo, unha porcentaxe que crece até o 40% cando se superan os 80. “A idade constitúe un claro factor de risco, pero non una causa”, insiste o reumatólogo. As hormonas femininas fan que a muller sexa 2,6 veces máis propensa que o home a sufrir este desgaste. As persoas obesas e as que castigan os seus xeonllos teñen tamén máis probabilidades de padecer artroses.

Aínda que os tratamentos pretenden mellorar a calidade de vida dos pacientes e aliviar a súa dor, Manuel Figueroa di que non hai una única solución “eficaz paira todos os casos”. O tipo de terapia depende do alcance da lesión e das actividades cotiás de cada paciente, pero, como regra xeral, os especialistas buscan amortecer o malestar do afectado, restablecer a funcionalidade do xeonllo e evitar o avance do mal. Exercicios, dietas, masaxes e terapias de frío e calor constitúen as principais bazas contra a artrose. Os fármacos resérvanse paira acougar a dor e reducir a rixidez das articulacións. O quirófano, só paira restablecer una maior calidade de vida nos casos máis severos.

Como medida preventiva, os reumatólogos aconsellan coidar o peso paira evitar a obesidade e tratar de maneira correcta as lesións, por insignificantes que parezan. Tamén recomendan camiñar, sen forzar a articulación. Una boa maneira de evitar a artrose é, de feito, o exercicio, pero na súa xusta medida.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións