Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A dieta do paciente oncolóxico

A nutrición dos enfermos de cancro condiciona a súa calidade de vida e o prognóstico da súa patoloxía

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 12deAbrilde2002

Moitos enfermos de cancro teñen dificultades paira manter un bo estado nutricional por mor da falta de apetito, trastornos na dixestión, mala absorción e as dificultades mecánicas paira masticar e deglutir que lles provoca a enfermidade. Este defecto nutricional inflúe de forma negativa na supervivencia do enfermo, xa que a existencia de malnutrición xunto a cancro é un signo de mal prognóstico.

Os expertos coinciden en sinalar a enorme importancia da nutrición no paciente oncolóxico. “Un correcto estado nutricional do enfermo mellora a súa calidade de vida, a resposta ao tratamento e o prognóstico da súa enfermidade”, afirma o doutor Luís Enríquez Acosta, responsable da Unidade de Nutrición Clínica e Dietética Hospitalaria do Complexo Hospitalario de Cáceres.

Segundo Enríquez Acosta, o paciente oncolóxico diferénciase do paciente con outra patoloxía en que a súa enfermidade é multifactorial, e porque desde o principio do seu diagnóstico hase de considerar o soporte nutricional como parte integrada do seu tratamento. “As características do tumor e o grao de afectación que teña o enfermo determinan este soporte”, comenta. “As características asociadas do paciente tamén xogan un papel fundamental”, engade.

Outro dos factores a ter en conta, en opinión deste experto, á hora de nutrir a este paciente, é o tratamento con quimioterapia, radioterapia e cirurxía. “Devandito tratamento ten una serie de efectos secundarios que contribúen a aumentar a anorexia ou a falta de apetito (boca seca, boca dolorosa, garganta dolorosa, náuseas, vómitos, diarrea, estreñimiento, entre outros), e que van influír sobre a alimentación desa persoa”, explica. Con todo, Enríquez recoñece que resulta moi difícil pedirlle ao enfermo que aumente a súa inxesta de comida, “polo que hai que buscar formas de ofrecer maior cantidade de enerxía coa mesma cantidade de alimento”.

“A perda de apetito e de peso son compoñentes que contribúen a un peor prognóstico, e ademais inflúen nas posibilidades e eficacia do tratamento”, afirma o doutor. É por esta razón pola que recomenda coidar o estado nutricional “posto que se empeora o estado de saúde xeral tamén vai ir a peor”. Profundando nesta idea, un recente estudo comparativo levado a cabo en Estados Unidos e no que se analizaron diversos factores no paciente oncolóxico, revelou que canto máis peso perdía o paciente, respondía peor ao tratamento, tiña una peor calidade de vida e un peor prognóstico da súa enfermidade.

Respecto diso dos resultados deste estudo, Enríquez explica que non se pretende engordar ao paciente senón nutrilo, “porque ao proporcionarlle un estado nutricional aceptable mellora a súa resposta ao tratamento, a súa calidade de vida e o prognóstico da súa enfermidade”. “A pesar da importancia de coidar a súa nutrición, non podemos obrigarlles a comer dadas as características da súa patoloxía”, apunta.

O cancro provoca en quen o sofre una perda de peso, anorexia e debilidade, así como alteracións metabólicas, enerxéticas, de metabolismo de graxa, hidratos de carbono e proteínas, á vez que hai un aumento da necesidade enerxética e de macronutrientes moi difícil de cubrir na práctica. É por iso que os oncólogos recomendan a estes pacientes que inxiran alimentos enerxéticos e proteicos, que han de ter sempre a man a fin de que poida inxerilos ao longo do día en diferentes comidas, e nun número de 6 a 8 inxestas.

“Hai varias formas de cubrir ditas necesidades dos pacientes”, relata o doutor, “en primeiro lugar darlle aos enfermo suplementos e alimentos enriquecidos con leite, leite en po, leite condensada, fariña ou mel, a fin de enriquecer a dieta achegando máis calorías pero sen modificar a cantidade que toman”. No caso de que se presente caquexia (debilidade e delgadez extrema), Enríquez sinala a necesidade de recorrer aos “suplementos artificiais con pouco volume pero ricos en enerxía, proteínas, hidratos de carbono e graxas”.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións