Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A envexa

É natural sentila, pero hai que alertarse cando todos os sentimentos están dominados por ela

Sentiu algunha vez rabia ou enfado polo éxito doutras persoas? Vive fixándose no que conseguen os seus coñecidos e non valora o que vostede logra? O diagnóstico está claro: sofre de envexa, uno dos sentimentos máis comúns no ser humano. Case todos a sentimos nalgunha ocasión, é una reacción que en principio non ten por que ser mala cando se trata de admiración ou comparación porque nos axuda a mellorar e a superarnos. O problema xorde cando a envexa transfórmase nun trastorno ou obsesión, xa que impide sentir alegría e mostrar satisfacción polos éxitos alleos. Os psicólogos aseguran que a educación desde a infancia e aprender a valorarse uno mesmo son as mellores armas paira superalo.

Que é a envexa

A palabra envexa procede do vocábulo latino ‘invidere’, que significa “mirar con malos ollos”. O filósofo grego Aristóteles definíaa como “a dor pola boa fortuna dos outros”, aínda que son numerosos os refráns e devanditos populares que fan referencia a esta emoción. Tamén é considerada como uno do sete pecados capitais na tradición cristiá, o que provocou que na nosa cultura teña sempre connotacións moi negativas.

Na actualidade, a envexa defínese como una sensación de admiración ou desexo por ter algo que outro posúe, e o rancor ou resentimento ao ver o éxito do outro. Ademais, engádese o desexo de que o rival non teña aquilo que nós queremos. Paira o psiquiatra Vicente Madoz, da Fundación Argibide de Pamplona, a envexa “é un sentimento ou una disposición afectiva molesta e penosa, por tanto un fenómeno afectivo profundo, que en sentido estrito só se pode dar na idade adulta. Un neno pode experimentar celos ou afán de acaparamiento, derivados do seu natural egocentrismo, pero non propiamente envexa”.

Existen diversas teorías sobre o nacemento deste sentimento. A psicóloga clínica María José Aibar opina que a envexa si aparece nos primeiros anos de vida: “cando o neno comeza a relacionarse co grupo familiar e social. O neno desexa posuír o que non ten e maniféstase con rabechas, rabietas e outras alteracións conductuales. Estas mostras de desconformidade deberán ser acougadas para que o menor comece a tolerar as súas frustracións e controlar as súas condutas impulsivas. Desta forma aprenderá a respectar as diferenzas e valorar as súas propias calidades”.

A perspectiva evolucionista que menciona esta psicoloxía subliña que as emocións teñen un valor adaptativo paira o individuo, e por tanto forman parte do ser humano porque son útiles e facilitan a supervivencia. Así, a envexa considérase un tipo de emoción máis determinado polas influencias sociais e culturais, pola educación e o contexto en que se desenvolve cada persoa. Neste grupo áchanse tamén emocións como a culpa ou a vergoña.

A envexa é considerada pola psicoloxía una forma solapada de admiración que pode ser útil. “Isto implica o desexo de ter aquilo que posúe o outro, pero non é necesariamente un sentimento malo; pode servir como un impulso paira superarse e seguir adiante na dirección do desexado”, apunta Emma Noval, psicóloga clínica. Tamén o psiquiatra Vicente Madoz opina que observar a outras persoas como modelos dun mesmo e tratar de imitarlles pode ser una resposta sa e positiva. “De feito, a imitación e a identificación son dous mecanismos habituais de maduración persoal”, engade.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións