Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A epilepsia deixa de ser un mal infantil e comeza a afectar cada vez máis aos adultos

Os novos hábitos e a prolongación das expectativas de vida fan aumentar os casos entre persoas de 40 anos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 02deMaiode2002

A epilepsia sempre foi una enfermidade relacionada coa poboación infantil, e así o confirman as cifras, xa que o 75% dos casos aparece antes dos 15 anos. Pero aspectos como os novos hábitos, a prolongación das expectativas de vida, e mesmo, os accidentes de circulación deron a voz de alarma entre os profesionais médicos, quen advirten dun preocupante aumento de casos de persoas epilépticas a partir dos 40 anos.

O xefe de sección de Neuropediatría do Hospital Infantil Virxe do Rocío de Sevilla, Manuel Neto Barreira, afirma que nos últimos dez anos experimentouse un incremento de casos en persoas maiores, o que supón entre o 10 ó 15% do total. “A medida que imos prolongando a vida xorden novos problemas”, afirma.

Así mesmo, sinala que se está asistindo á aparición dun segundo pico -entre 60 e 80 anos- debido á perda de calidade de vida, “xa que os órganos levan moito tempo vivindo e deterióranse, provocando disturbios vasculares e déficit de irrigación cerebral que dan lugar a zonas isquémicas que irritan ás neuronas veciñas e fanlles descargar”.

As epilepsias máis severas danse en menores de entre 2 e 4 anos, de entre 4 e 15 anos son benignas ou relativamente benignas e a partir dos 20 e 30 anos as epilepsias débense a un axente causal, como un tumor. Nos nenos, as causas son máis específicas e son debidas a un trauma de parto, meningocefalitis ou accidente, o que supón a metade dos nenos epilépticos, xa que o resto débese a causas xenéticas. Entre os 15 e 20 anos adoitan aparecer as epilepsias máis características, chamadas “as crises do gran mal”, cos síntomas máis coñecidos, como perda de conciencia brusca, caída ao chan, convulsións, mordedura de lingua e espuma.

“Predicir quen vai ser epiléptico é moi difícil, porque a epilepsia non segue as leis mendelianas e é moi complexo determinar a porcentaxe dos familiares, en casos de xenética, que poidan padecela, pero si existe certa predisposición”, apunta Neto Barreira.

A epilepsia é un trastorno entre as sustancias químicas excitadoras e as inhibidoras. Non é una enfermidade concreta, senón un grupo de síndromes.

Paira o seu tratamento, na primeira crise é aconsellable non medicar, excepto en determinadas circunstancias, xa que pode ter até un 30% de probabilidades de non repetirse e, por tanto, de que non sexa necesario un tratamento prolongado. Entre os anos 60 e 90 descoñecíanse fármacos específicos paira a epilepsia, pero na actualidade xa existen dez fármacos. Cos medicamentos clásicos curábanse ao 75% dos enfermos, e agora a taxa alcanza o 80%, pero aínda existe un 20% de pacientes intratables ou cuxo control é complicado.

Os médicos aconsellan que os enfermos con epilepsias realicen una vida normal e que teñan prevención en pequenas cousas, como no soño. De feito, a privación de soño é un dos factores desencadenamentos máis importante de epilepsia.

O recente descubrimento dun xene relacionado cunha forma de epilepsia, por parte de científicos do Hospital Donostia de San Sebastián e do Instituto de Biomedicina de Valencia, abriu a porta ao desenvolvemento de novos tratamentos contra a enfermidade.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións